Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia [...] nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł., działając na podstawie art. 20 ust. 1-3 i art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.), § 4, § 17 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2006 r. nr 12, poz.
75) oraz § 4 i § 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 15, poz. 80); dalej: rozporządzenie, stwierdziła, że orzekany w grupie II badanych Z. J. jest trwale niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej – kategoria N. Po przeprowadzonym u wyżej wymienionego badaniu lekarskim Komisja w rozpoznaniu wymieniła: kardiomiopatię rozstrzeniową prawdopodobnie pozapalną w okresie przewlekłej niewydolności krążenia II/III NYHA Ef 20-30 % (§ 38 pkt 3 z Załącznika nr 1 do rozporządzenia). Jako schorzenie współistniejące Komisja rozpoznała napadowy nietrwały częstoskurcz komorowy (§ 38 pkt 1 z Załącznika nr 1 do rozporządzenia).
W uzasadnieniu orzeczenia Komisja m.in. wskazała, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania powodują niezdolność badanego do pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Nadto, Komisja zdecydowała o braku związku rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową. Wypowiedziała się także w zakresie inwalidztwa strony.
Niezgadzając się z tym rozstrzygnięciem Z.J. odwołał się. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wskazał na naruszenie § 22 ust. 1, § 23 ust.1 i § 28 ust. 1 rozporządzenia. Podniósł także, iż decyzja nie została należycie uzasadniona.
Odwołujący się stwierdził, iż organowi I instancji, w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, przeszkodziła rutyna, o czym świadczą popełnione błędy w rodzaju niewłaściwego oznaczenia imienia matki, czy stopnia wojskowego. Zdaniem strony wydając orzeczenie organ wojskowy nie przeprowadził starannej analizy posiadanych dokumentów medycznych oraz personalnych, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Po rozpoznaniu odwołania, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 k.p.a., art. 20 ust. 1-3, art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.), § 5, § 17, § 24 ust. 1, § 28, § 30, § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 12, poz.
- 75) oraz § 4 i § 16 rozporządzenia, wydała w dniu [...] orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia podała, że po dokonaniu analizy całości dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w sprawie nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Komisja odwoławcza wskazała, że z dokumentacji tej, w tym Karty Informacyjnej z leczenia w dniach [...] w [...] oraz wyniku badania Echo serca) jednoznacznie wynika, iż u odwołującego się stwierdzono niewydolność serca znacznego stopnia, która uzasadnia jego kwalifikację według § 38 pkt 3 z Załącznika nr 1 do rozporządzenia. Kwalifikacja ta powoduje zaliczenie strony do II grupy inwalidztwa. Biorąc zatem pod uwagę charakter zdiagnozowanego schorzenia i jego obecny wpływ na upośledzenie sprawności ustroju, zdaniem wojskowej komisji lekarskiej, uzasadnionym było zaliczenie strony do II grupy inwalidztwa.
Komisja odwoławcza nie stwierdziła by zakwestionowane orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub by było sprzeczne z obowiązującymi w Resorcie Obrony Narodowej przepisami prawa, a całość zgromadzonego materiału dowodowego, w tym załączona przez odwołującego się dokumentacja medyczna jednoznacznie przemawia za prawidłową kwalifikacją dokonaną przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską odnośnie rozpoznanej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, jak i określenia inwalidztwa.
W kwestii podnoszonych w odwołaniu omyłkowych zapisów odnośnie imienia matki i stopnia wojskowego komisja odwoławcza wskazała, że komisja lekarska I stopnia wydała w dniu [...] stosowne postanowienie.
Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Z.J., w zakresie podlegającym kognicji tego Sądu (oświadczenie z dnia 18 stycznia 2012 r.).
W skardze w zasadzie podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu obszerniej je uzasadniając i dodatkowo podnosząc naruszenie art.art. 7, 11 i 107 § 1 k.p.a., powołując się przy tej okazji na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Nadto skarżący zarzucił, że rozpoznana jednostka chorobowa, zakwalifikowana według § 38 pkt 3 z Załącznika nr 1 do rozporządzenia, nie pokrywa się z opisaną w tym przepisie. Z kolei, organ nie uzasadnił dlaczego rozpoznanie, które nie odpowiada jednostce określonej w tym paragrafie czyni go niezdolnym do pełnienia zawodowej służby wojskowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż w procesie orzeczniczym przeprowadzonym przez obie komisje prawidłowo ustalono, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Z kolei, uchybienia formalne, jakie zostały wskazane w skardze, nawet przy ich uznaniu za zasadne, nie mają wpływu na wartość merytoryczną orzeczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. z dnia [...] w zakresie rozpoznanych u skarżącego schorzeń i ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami) i poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nieuregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie.
Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu.
Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do kategorii tej służby.
Z treści wydanych w sprawie orzeczeń wynika, że podstawę prawną zawartego w nich rozstrzygnięcia dotyczącego kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz Załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wydane zaś w sprawie przez organ I instancji orzeczenie zostało sporządzone, zgodnie z § 24 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, według wzoru stanowiącego Załącznik nr 5 do rozporządzenia, który to wzór w pkt 8 wymienia rozpoznanie, a w pkt 9 – kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że rozpoznane u skarżącego schorzenia zostały ustalone na podstawie poprzedzających wydanie zakwestionowanych orzeczeń badań lekarskich skarżącego, w tym badań specjalistycznych oraz dokumentacji medycznej. Zauważyć należy, że skarżący był także badany w trybie odwoławczym w związku z wniesieniem odwołania od orzeczenia wydanego przez organ I instancji. W dniu [...] wykonano bowiem na zlecenie komisji odwoławczej badania lekarskie specjalistyczne. Skarżący nie wykazał, by przeprowadzone badania lekarskie były niepełne, bądź nie uwzględniały całości dokumentacji medycznej.
Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Sąd natomiast nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne. Nie jest jego rzeczą badanie prawidłowości dokonanej kwalifikacji rozpoznanego przez komisję lekarską schorzenia.
Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym rozstrzygnięcie będące przedmiotem zaskarżenia, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci tych badań nie budził wątpliwości. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do uznania, że ustalenia dokonane przez organy nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. Orzeczenia, mimo dostrzeżonych przez Sąd uchybień proceduralnych nie mających jednak wpływu na wydane rozstrzygnięcie, zawierały wymagane elementy.
W ocenie Sądu wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo uznały, w oparciu o pełen materiał orzeczniczy, że rozpoznanie: kardiomiopatia rozstrzeniowa prawdopodobnie pozapalna w okresie przewlekłej niewydolności krążenia II/III NYHA Ef 20-30% kwalifikuje skarżącego do kategorii N, tj. niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Nie zmienia tego rozpoznane schorzenie współistniejące, które kwalifikuje do kategorii Z, tj. zdolny do służby wojskowej.
Przy czym wskazać trzeba, że skarżący nie przedstawił badań przemawiających za inną kwalifikacją orzeczniczą niż dokonana.
Z kolei, w wyroku z dnia 5 marca 2008 r., sygn. II SA/Bd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że: "Tam, gdzie w wykazie ściśle powiązano występowania określonej choroby ze ściśle określoną kategorią - samo stwierdzenie występowania danej choroby u badanego jest wystarczające do rozstrzygnięcia, czy jest on zdolny do służby wojskowej" (publ. Lex nr 489130).
Odpowiadając natomiast na zarzut skarżącego dotyczący tego, jakoby dokonane rozpoznanie nie odpowiadało jednostkom chorobowym zawartym w § 38 pkt 3 z Załącznika nr 1 do rozporządzenia, jeszcze raz podkreślić należy, iż Sąd nie może rozważać kwestii medycznych, wymagających posiadania specjalistycznej wiedzy w tym zakresie. Paragrafy tego Załącznika "kreślą" niejako kategorię "zaszeregowania" chorób. Stanowią jedynie swoisty schemat, którym kierują się posiadający fachową wiedzę orzecznicy, umożliwiający logiczną systematyzację szeregu chorób, których charakter i nasilenie daje podstawę do dokonania przez nich, a nie przez Sąd stosownej, medycznej kwalifikacji.
W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.