Uzasadnienie
K. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany grupy zaszeregowania oraz przyznania mnożnika w wysokości 1,95 kwoty bazowej służącej do ustalenia wysokości miesięcznej stawki kwotowej uposażenia zasadniczego.
Jednocześnie w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...] 2009 r. Nr [...]. Wniosek uzasadnił tym, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody materialnej. Dodatkowo wniosek o ochronę tymczasową oparł na tych samych podstawach, co skargę na decyzję, czyli na naruszeniu przez organ przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przy czym rozstrzygając na podstawie cytowanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Powołana na wstępie ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi wymienia w tym przepisie dwie przesłanki stanowiące podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu administracyjnego, a mianowicie: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu należy, że próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (publ. Lex 281811) stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Nadto jak wynika z ugruntowanego już orzecznictwa sądowo-administracyjnego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). Podkreślenia jednak wymaga, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.
Chodzi więc o sytuację, w której szkoda wyrządzona wykonaniem konkretnej decyzji, nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu rzeczy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2012 r. sygn. II FZ 304/12, publ. Lex 1137799).
W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających zastosowanie przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucji ochrony tymczasowej. Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił stwierdzeniem, że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody materialnej. Sąd uznał jednak, że ta okoliczność nie daje podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie spełnia wymogu przesłanek, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie można bowiem zmiany wysokości uposażenia zasadniczego wyrażonego w postaci mnożnika określonej kwoty bazowej utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy też niemożnością przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Wszak obniżenie środków utrzymania, w postaci zmiany wysokości uposażenia zasadniczego, nie oznacza jeszcze, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej.
Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarł w samej skardze i oparł go również na tych samych podstawach, co skargę na decyzję, czyli na naruszeniu przez organ przepisów postępowania. Jednak należy zaznaczyć, iż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji, która co do zasady wymaga wskazania na niebezpieczeństwo wystąpienia jednej z dwóch precyzyjnie określonych przesłanek. Rozpatrywanie przez Sąd kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sprowadza się zatem do ustalenia, czy rzeczywiście w sprawie występują, bądź też nie występują wskazane przez ustawodawcę okoliczności.
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego, kończącego postępowanie pierwszo-instancyjne to zaznaczyć należy, iż z konstrukcji art. 61 p.p.s.a. wynika, że postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie art. 61 § 3 p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1835/10 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 403/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 506/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skoro wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, to już z tego względu należy odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji orzeczenia.