Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołania [...] od decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] 2014 r., nr [...] w sprawie przyznania zasiłku stałego, utrzymało zakwestionowaną decyzję w mocy.
Powyższą decyzję doręczono odwołującemu się w dniu 30 maja 2014 r. wraz z pouczeniem, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
Pismem z dnia 1 lipca 2014 r., złożonym za pośrednictwem wskazanego organu w dniu 4 lipca 2014 r., wyżej wymieniony wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną decyzję organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona.
Zgodnie bowiem z art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 30 maja 2014 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu właściwego w dniu 4 lipca 2014 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia, gdyż termin ten mijał dnia 30 czerwca 2014 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Skoro zatem skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, na podstawie wyżej powołanego przepisu prawa, podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.