Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. oddalił skargę H. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby
Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2016 r. z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia od niego skargi kasacyjnej, co skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem (k-55).
W dniu 26 sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego i częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu i umorzył postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
W wyniku wniesienia sprzeciwu od powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 28 września 2016 r.
W dniu 16 listopada 2016 r. skarżący wniósł do tut. Sądu pismo procesowe sporządzone przez siebie, nazwane skargą kasacyjną, w którym zaskarżył wydany w sprawie wyrok z dnia 28 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wspomniane pismo skarżącego z dnia 15 listopada 2016 r. Sąd zakwalifikował jako skargę kasacyjną, która z przyczyn formalnych podlegała odrzuceniu.
Wskazać bowiem należy, że ustawodawca, regulując instytucję skargi kasacyjnej, uzależnił skuteczność jej wniesienia od spełnienia szeregu przesłanek, których niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej został określony w art. 177 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jednym z warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej w znaczeniu podmiotowym jest sporządzenie jej przez podmioty wymienione w art. 175 p.p.s.a. Zgodnie z owym przepisem (art. 175 § 1 p.p.s.a.) skarga kasacyjna co do zasady powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego.
Jednakże przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2.p.p.s.a.). Dodatkowo w sprawach obowiązków podatkowych, skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego (art. 175 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Mimo powyższego pouczenia skarżący sam sporządził i wniósł do Sądu w ustawowym terminie pismo procesowe, będące w istocie skargą kasacyjną. Jednocześnie skarżący nie wykazał i z akt administracyjnych nie wynika, jakoby należy on do podmiotów wymienionych w art. 175 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a., w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.