Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą w bardzo zaawansowanym wieku. Mieszka na wsi gdzie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem żoną. Utrzymują się ze świadczeń emerytalnych, przy czym świadczenie skarżącego wraz ze świadczeniem z Fundacji [...] wynosi [...] zł brutto (emerytura netto [...] zł), a jego żony [...] zł brutto (netto [...] zł). Podał, że jest osobą przewlekle chorą, wielokrotnie hospitalizowaną, wymagającą leczenia i stałego przyjmowania leków. Żona również wymaga leczenia. Wydatki związane z miesięcznym utrzymaniem wynoszą: opał [...] zł, prąd [...] zł, gaz [...] zł, telefon [...] zł, żywność [...] zł, koszty leczenia [...] zł, co stanowi łącznie kwotę około [...] zł. We [...] 2012 r. poniósł wydatek z tytułu kupna węgla w kwocie [...] zł. Nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych.
Z treści przepisu art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym, które na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy może zostać przyznane osobie fizycznej – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze, że skarżący jest osobą w zaawansowanym wieku, przewlekle chorą, wysokość świadczeń emerytalnych małżonków i wysokość ponoszonych wydatków, brak majątku i realizację prawa do sądu przyjąć trzeba, że wykazał on, iż spełnia przesłanki warunkujące ustanowienie adwokata z urzędu.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.