Uzasadnienie
Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W dniu 11 lutego 2011 r. W. D. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2011 r. wezwano A. S. do oświadczenia, czy podtrzymuje sprzeciw z dnia 11 lutego 2011 r. wniesiony przez W. D. oraz o podpisanie tego sprzeciwu.
W piśmie z dnia 22 marca 2011 r. skarżąca, oświadczyła, że wyraża zgodę na reprezentowanie i udział w sprawie W. D.. Skarżąca napisała, że chciałaby wiedzieć, na jakiej podstawie ma się ona rozliczać nie tylko ze swojej renty i dodatków, jak i wydatków i to łącznie z W. D.. Zwróciła się także "o ponowne przeglądniecie dokumentacji i bez kolejnych utrudnień, ponownie zameldować czy wydać decyzję na zameldowanie u ojca z którego bezprawnie zostałam wymeldowana."
Powyższe pismo zostało zakwalifikowane jako sprzeciw od postanowienia referendarza z dnia 27 stycznia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowieniem, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przepis art. 244 § 1 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Jednakże, po myśli jej art. 247 prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w przytoczonym art. 247 cytowanej ustawy, bowiem z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono A. S. w dniu 15 czerwca 2010 r. Tymczasem skarga została wniesiona w tutejszym Sądzie w dniu 9 września 2010 r. a przesłana do organu w dniu 13 września 2010 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy czym wskazać należy, iż skarżący nie zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Artykuł 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 tej ustawy (Hanna Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/27), a więc i w sytuacji takiej jak rozważana.
Przyjąć zatem należy, że skarga A. S. jest spóźniona, a tym samym oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z powyższym, Sąd był zobowiązany odmówić przyznania prawa pomocy.