Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 stycznia 2018 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane w rubrum niniejszego postanowienia, postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta W. w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji z dnia [...] 2017 r., nr [...] odmawiającej przyznania skarżącemu zasiłku celowego. Ponadto skarżący wystąpił o przeprowadzenia mediacji, dokonanie wykładni zaskarżonego aktu oraz zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
W odpowiedzi organ wskazał, że do dnia przekazania skargi nie wpłynęło do niego rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu pomocy społecznej wydane w trybie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (teks jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), którego § 1 stanowi,że strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Przy czym stosownie do art. 111§1b k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia.
Natomiast w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b k.p.a. termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej postanowienia, co wynika art. 111§ 2 k.p.a.
Z powyższego unormowania wynika,że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, lecz pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10 oraz z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to jest zatem niezaskarżalne tak w administracyjnym toku instancji, jak i w drodze skargi do sądu administracyjnego. O tym skarżący został pouczony przy doręczeniu przedmiotowego postanowienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli wniesienie skargi okaże się niedopuszczalne, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia. Stąd też skargę wniesioną w niniejszej sprawie – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie powołanego przepisu, o czym orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.
W zaistniałej sytuacji nie było już potrzeby odrębnego rozpatrzenia pozostałych, wynikających ze skargi i z nią ściśle związanych żądań, obejmujących kwestię postępowania mediacyjnego, czy też wykładni zaskarżonego aktu, do czego zresztą sąd administracyjny nie jest właściwy. Wprawdzie zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, o czym stanowi art. 247 p.p.s.a.
Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej i z tego powodu podlegającej odrzuceniu. Stanowi to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.
Jedynie dla porządku wskazać należy, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej – na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.