Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 września 2013 r., doprecyzowanym w dniu 7 października 2013 r., A. O., zwana dalej skarżącą, przesłała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skargę w której powołując się na przepisy art. 2 § 4 k.p.k, art. 452 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 10 domagała się wznowienia z urzędu postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym we W. III Wydział Karny o sygn. akt III KO 15/12/0. Skarżąca wywodziła, że powyższa sprawa dotyczy oddalenia w dniu 6 lutego 2012 r. jej wniosku w przedmiocie przyznania odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku z tym, że jako dziecko urodziła się na deportacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi wniesionej do sądu administracyjnego zawsze poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi poprzez ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., Natomiast skarga jest niedopuszczalna, jeżeli nie spełnia ustawowo określonych warunków odnośnie przedmiotu skargi, jej formy i treści.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych, zaś sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Wynika to również z art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie na ściśle określonych zasadach - sądy powszechne.
W analizowanej sprawie skarżąca domaga się wznowienia postępowania w sprawie, zawisłej i toczącej się przed sądem powszechnym (Sądem Okręgowym we W. III Wydział Karny), przedmiotem której było odszkodowanie i zadośćuczynienia z tytułu deportacji. Tymczasem przewidziana powołaną na wstępie ustawą procesową regulującą postępowanie przed sądami administracyjnymi instytucja wznowienia postepowania dotyczy wyłącznie postępowania sądowo-administracyjnego i stanowi podstawowy środek obalenia prawomocnych, kończących postępowanie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Z powyższego wynika zatem,że przedmiotowa skarga dotyczy aktu nie objętego zakresem właściwości sądów administracyjnych, lecz jest objęta właściwością sądów powszechnych.
Stwierdzenie, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.