Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 września 2017 r. S. B. (dalej strona lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w sentencji postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. będące stanowiskiem wierzyciela względem podniesionych przez stronę zarzutów w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem – zdaniem organu – została ona wniesiona na akt niepodlegający kontroli sądowoadministracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez te podmioty.
W kontekście niniejszej sprawy należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero zaś stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu pozostaje postanowienie wierzyciela będące jego stanowiskiem w sprawie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Jak wynika jednak z treści przywołanego już art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., wskazany akt został wyłączony spod kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Oznacza to więc, że skarga wniesiona na takie postanowienie nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Strona chcąc zaś zakwestionować zasadność takiego stanowiska może wystąpić z zażaleniem, a następnie ze skargą, lecz dopiero na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
W takiej sytuacji Sąd zobligowany był do odrzucenia przedmiotowej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.