Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO) stwierdziło nieważność postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie SKO z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy postanowienia Zastępcy Burmistrza D. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] dotyczącego odmowy wyłączenia A. G., Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. od udziału w postępowaniu w sprawie rozpatrzenia wniosku Z. D. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
W dniu 19 lipca 2010 r. do SKO wpłynęło pismo A. D., męża Z. D. wyrażające niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 25 czerwca 2010 r.
Postanowieniem SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] stwierdzającą nieważność wymienionego wyżej postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Dalej wskazano, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. błędnie utrzymano w mocy postanowienie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] zamiast postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] r.
W związku z powyższym zaistniały uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 1 kwietnia 2010 r., które błędnie utrzymało w mocy postanowienie z dnia 4 września 2009 r. zamiast postanowienie z dnia 17 lutego 2010 r.
Skargę na powyższe postanowienie SKO z dnia 18 sierpnia 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. D..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Kontroli Sądu w omawianej sprawie poddane było postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] stwierdzająca nieważność postanowienia SKO z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...].
Postanowienie to utrzymało w mocy postanowienie SKO z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w sprawie utrzymania w mocy postanowienie Burmistrza D. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] dotyczącego odmowy wyłączenia A. G. Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. od udziału w postępowaniu w sprawie rozpatrzenia wniosku Z. D. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, zamiast utrzymać w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia SKO z dnia [...] września 2009 r. nr [...], którego dotyczył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 cytowanego przepisu).
Zaskarżone postanowienie nie wskazuje bezpośrednio czy powodem stwierdzenia nieważności postanowienia było wydanie tego postanowienia bez podstawy prawnej, czy też rażące naruszenie prawa.
Należy jednak wskazać, że organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu brzmienie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa podkreślając sformułowanie "z rażącym naruszeniem prawa". Uznano zatem, że powodem stwierdzenia nieważności postanowienia był przypadek rażącego naruszenia prawa.
O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przekroczenie prawa musi być jasne i oczywiste, nie obejmuje zatem błędów w wykładni prawa, zaś charakter tego naruszenia powoduje, że postanowienie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy tak zakreślonych granicach postępowania, jak już wyżej wskazano, organ nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności postanowienia ostatecznego dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem postanowienia ostatecznego, co oznacza, że badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania postanowienia, w stosunku do którego toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a organ orzekający w sprawie prawidłowo przyjął, że zaistniały uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 1 kwietnia 2010 r. utrzymującego w mocy postanowienie z dnia 4 września 2009 r. zamiast postanowienie z dnia 17 lutego 2010 r.
Wobec powyższego skargę należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).