Uzasadnienie
W dniu 9 października 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wpłynęła skarga A. G. (zwanego dalej stroną lub skarżącym), uzupełniona następnie pismem z dnia 19 października 2017 r., w której zakwestionował on stwierdzenie przez Kolegium – opisanym w sentencji postanowieniem z dnia [...]– uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego.
Z akt sprawy wynika, że zakwestionowane rozstrzygnięcie zostało doręczone dorosłemu domownikowi skarżącego w dniu 4 września 2017 r. Skarga zaś została wniesiona bezpośrednio w siedzibie organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Wedle zaś art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone dorosłemu domownikowi strony skarżącej w dniu 4 września 2017 r. Mając zatem na uwadze okoliczność, że strona wniosła skargę dopiero w dniu 9 października 2017 r., podczas gdy ustawowy termin na jej wniesienie upłynął z dniem 4 października 2017 r. (środa), stwierdzić należało, że przedmiotowa skarga okazała się spóźniona.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.