Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. orzeczeniem z dnia [...]r. nr [...] uznała P. T. za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju przyznając kat. D z rozpoznaniem:
- - amputacja urazowa paliczków dystalnych palca I, II i III ręki prawej, miernie upośledzająca chwyt § 82 p. 7
- - stopy płaskie miernego stopnia § 79 p. 2
Od powyższej decyzji P. T. wniósł odwołanie w sprawie zdolności do służby wojskowej nie podając zarzutów.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji uzasadniając, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła uchybień orzeczniczych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący P. T. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że jest zdolny do służby wojskowej w czasie pokoju i kwalifikuje się do kat. A. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że jest krzywdząca, pomimo jego uszczerbku na zdrowiu (nieznaczne upośledzenie chwytu w prawej dłoni) zarówno funkcje fizyczne jak i psychiczne jego organizmu nie odbiegają od normy. Na potwierdzenie zasadności skargi podał, że od [...] roku jestem pracownikiem służby ochrony (Koncesjonowana Firma Ochrony Mienia i Konwoju Wartości [...] Sp. z o.o.) na stanowisku strażnik/konwojent. W związku z charakterem wykonywanej pracy posiada licencję I-go stopnia, która uprawnia go do posiadania i używania broni palnej oraz wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego (od [...] lat posługuję się w pracy bronią palną, zaliczając pozytywnie okresowe egzaminy praktyczne z używania i konserwacji broni palnej).
Z uwagi na wykonywaną pracę poddawany jest okresowym badaniom lekarskim pod kątem zdolności wykonywania zawodu. Badania te przeprowadza komisja złożona z lekarzy specjalistów w dziedzinie okulistyki, laryngologii, neurologii, ortopedii, psychiatrii i psychologii. Zdaniem skarżacego wyniki tych badań świadczą w sposób jednoznaczny o jego zdolności do służby wojskowej. Na potwierdzenie tego przedstawił opinię dwóch niezależnych lekarzy (chirurga i ortopedy-traumatologa), którzy nie stwierdzają upośledzenia funkcji ruchowych ręki, które mogłyby dyskwalifikować jego zdolność do służby wojskowej.
Zaskarżonej decyzji zarzucił, że nie określiła na czym polega upośledzenie chwytu, w szczególności czy jest to chwyt osłabiony, czy też nadmierny z brakiem czucia, kontroli siły chwytu. W związku z wykonywaną pracą podlega przepisom ustawy z dnia 22.08.1997 r. o ochronie osób mienia i na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3-5 oraz art. 37 pkt 1 i 2 tej ustawy, jako pracownik ochrony fizycznej l stopnia jest uprawniony m.in. do:
- 1) ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla chronionego mienia,
- 2) stosowania środków przymusu bezpośredniego wymienionych w tych przepisach (art. 38 ust. 2 pkt 2) t.j. między innymi pałki obronnej wielofunkcyjnej, broni gazowej i ręcznych miotaczy gazu, paralizatorów elektrycznych,
- 3) użycia broni palnej w przypadkach przewidzianych w ustawie
Decyzja o przyznaniu jemu kategorii D w znaczny sposób ogranicza możliwości jego kariery zawodowej w służbach mundurowych
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, że przedstawiona do wglądu komisji przez poborowego dokumentacja medyczna w postaci kserokopii karty konsultacyjnej, skierowania do specjalisty oraz badania RTG kręgosłupa nie stoi w sprzeczności z ustaleniami badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów chirurgii urazowej i ortopedii tym bardziej, że poza jednym skierowaniem z [...]r. (nie precyzującym stopnia nasilenia schorzeń), obejmuje okres sprzed ponad 2,5 roku. Zgodnie z § 32 ust. 2 w/w rozporządzenia wojskowa komisja lekarska rozpatrująca odwołanie orzeka w zasadzie na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach orzeczniczo - lekarskich; w razie potrzeby komisja może przeprowadzić ponowne badanie, skierować na obserwacje szpitalną, jak również dodatkowe postępowanie dowodowe.
Z uwagi na brak danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości, co do wyników ustalonych przez uprawnionych do tego lekarzy specjalistów - badań RWKL we W. nie stwierdziła potrzeby ponownego badania odwołującego się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego), z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracyjny obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Skargę nie jest zasadna.
Organ odwoławczy dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału, zaś w treści uzasadnienia nie można dostrzec nieprawidłowości i sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Logicznie uzasadniono, iż z uwagi na praworęczność skarżącego istnieją ograniczenia miernego stopnia upośledzające chwyt. Powoływanie się w skardze na dopuszczenie go do pracy na stanowiska strażnik-konwojent nie może stanowić argumentu na wadliwość orzeczenia o przydatności do służby wojskowej z uwagi na odmienny charakter tej ostatniej obejmujący w części odmienny zakres obowiązków i wymagany większy stopień sprawności manualnej.
Stosownie do wymogu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm./ocena orzeczenia została poprzedzona konsultacją chirurga ortopedy, który wydał opinię co do przyjęcia pkt 7 § 82.
Ponadto zauważyć należy, że niezależnie od podnoszonych przez skarżącego okoliczności ustalona kategoria zdolności do służby wojskowej wynika dodatkowo z potwierdzonego w badaniu specjalisty i przyjętego w orzeczeniu schorzenia w postaci "miernego stopnia płaskostopia"
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), sąd orzekł jak w sentencji.