Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...], podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" i art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001), którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie uchylenia ostatecznych decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...]r., nr [...] oraz z dnia [...] r., nr [...], orzekających o przyznaniu skarżącej za prawa do świadczenia przedemerytalnego w kwocie zaliczkowej i prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Decyzją Starosty M. z dnia [...]r. po wznowieniu postępowania na podstawie postanowienia z dnia [...]r., orzeczono o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty Powiatu M. z dnia [...]r., nr [...]w sprawie przyznania J. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r. w kwocie zaliczkowej w wysokości 120% kwoty zasiłku oraz o uchyleniu decyzji z dnia [...]r. nr [...] w sprawie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r. w wysokości [...]zł.
Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie ze względu na to, iż wpis do ewidencji działalności gospodarczej uzyskała [...] r., lecz praktycznie nigdy jej nie prowadziła; działalność prowadził jej mąż. W [...] r. działalność gospodarcza została zawieszona. W [...]r. mąż zmarł, a w jej świadomości działalność ta w ogóle przestała istnieć. Dlatego też rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. złożyła pisemne oświadczenie, że nie prowadzi i nie zawiesiła działalności gospodarczej. Oświadczenie to nie było świadome i nie miało na celu uzyskanie nienależnego świadczenia przedemerytalnego.
Organ odwoławczy ustalił, że po ustatecznieniu się decyzji o przyznaniu świadczenia w dniu [...]r. do Powiatowego Urzędu Pracy w M. wpłynęła decyzja Urzędu Miejskiego w M. z dnia [...]r. nr [...], orzekająca o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej od dnia [...]r. wpisu dokonanego przez J. K. w dniu [...] r. Dodatkowo pismem z dnia [...]r. Urząd Miejski w M. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w M. o faktycznym rozpoczęciu działalności gospodarczej przez J. K. od dnia [...] r. W związku z powyższym wznowiono postępowanie w sprawie, a następnie decyzją administracyjną z dnia [...]r. uchylono wszystkie decyzje wydane zainteresowanej od dnia rejestracji.
W ocenie organu decyzja Starosty M. jest zgodna z obowiązującym prawem. Powołano się w tej mierze na definicję ustawową zawartą w art.2 ust 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stwierdzając, że osoba, która jedynie zawiesiła działalność gospodarczą i posiada na potwierdzenie tego faktu stosowne dokumenty, nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej bez całkowitego wyrejestrowania tej działalności. W odpowiedzi na zarzut zainteresowanej, że zaistniała sytuacja nastąpiła z tego powodu, iż to nie ona osobiście prowadziła działalność gospodarczą, wyjaśniono, że we wszystkich dokumentach dotyczących zarówno wpisu jak i prowadzenia działalności gospodarczej figuruje imię i nazwisko J. K., a w aktach sprawy znajdują się dwa oświadczenia podpisane własnoręcznie przez zainteresowaną w dniu [...] r., z których treści m. innymi wynika, że strona nie prowadzi i nie zawiesiła działalności gospodarczej oraz, że została pouczona o utracie statusu bezrobotnego w przypadku rozpoczęcia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania tej decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej PPSA, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.
W rozpoznawanej sprawie, niezależnie od zarzutów skargi, zauważyć należało, że decyzja organu I instancji zapadła w postępowaniu wznowieniowym, uregulowanym przepisami Rozdziału 12 Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Zamieszczony w tym dziale przepis art. 151 § 1 KPA wskazuje rodzaje decyzji, jakimi kończy się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 KPA. Chodzi tu zatem o rodzaje rozstrzygnięć w wypadku, gdy właściwy organ przeprowadził postępowanie co do istoty sprawy. Celem tego postępowania jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Zgodnie z art. 151 § 1 KPA organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:
- 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo
- 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W rozpoznawanej sprawie wchodzi w grę jedynie pkt 2 omawianego przepisu, zobowiązujący organ administracyjny, który uchylił decyzję ostateczną w postępowaniu wznowieniowym, do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem tej decyzji, co do istoty. Obowiązek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wynika z przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które wedle rozwiązań przyjętych w KPA jest nie tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 KPA). Wynik tego postępowania musi nastąpić w formie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy. Takie ukształtowanie przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia ma swoje następstwa co do tego, iż decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia rozstrzyga zarówno co do podstaw wznowienia, jak i istotę sprawy administracyjnej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski "KPA.
Komentarz.", wyd. C. H. Beck, Warszawa 2002, str. 658 - 659). Wyłączone jest zatem podjęcie decyzji innego rodzaju, np. takiej jaka zapadła w postępowaniu przed organem I instancji w niniejszej sprawie. Decyzja ta ograniczyła się wyłącznie do uchylenia decyzji podlegających postępowaniu wznowieniowemu, natomiast nie zawiera rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy dotkniętą tego rodzaju wadą decyzję powielił błąd organu I instancji.
Tego rodzaju uchybienie proceduralne stanowi w ocenie Sądu przykład oczywistego naruszenia prawa, które w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c PPSA mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jego stwierdzenie obligowało sąd administracyjny do uchylenia decyzji zaskarżonej, a na podstawie art. 135 PPSA także do uchylenia decyzji I instancji.
Orzeczenie w przedmiocie wykonalności decyzji zaskarżonej oparto na przepisie art. 152 PPSA.