Uzasadnienie
A. S., działając jako opiekun prawny całkowicie ubezwłasnowolnionej G. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wyżej oznaczoną decyzję Wojewody D.. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania G. S. z miejsca pobytu stałego.
Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2009 r., wezwano A. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie postanowienia Sądu o ubezwłasnowolnieniu G. S. oraz postanowienia o powołaniu dla G. S. opiekuna prawnego w osobie A. S.. W odpowiedzi na powyższe zawiadomiono Sąd o śmierci A. S., co potwierdził akt zgonu A. S. wystawiony przez Urząd Stanu Cywilnego w R. P za nr 229/2009. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie do czasu ustanowienia nowego opiekuna prawnego dla G. S..
Sąd Rejonowego w R. P Wydział Rodzinny i Nieletnich zawiadomił sąd administracyjny o ustanowieniu Z. L. opiekunem prawnym dla całkowicie ubezwłasnowolnionej G. S., na poparcie czego dołączył postanowienie z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt III... w tym przedmiocie. Postanowieniem z dnia 22 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowo – administracyjne zawieszone postanowieniem z dnia 29 lipca 2009 r.
Trzykrotnie, pismami z dnia 3 listopada 2010 r., 10 grudnia 2010 r. i 31 stycznia 2010 r. wezwano nowego opiekuna prawnego G. S. do oświadczenia, czy podtrzymuje skargę wniesioną na decyzję Wojewody D. oraz zawarty w niej wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z.L., opiekun prawny G. S. w piśmie z dnia 7 lutego 2011 r. oświadczyła, że nie podtrzymuje skargi wniesionej przez A. S. na decyzję Wojewody D. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania G. S. z miejsca pobytu stałego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)(zwana dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi dalej zdanie 3 art. 60 wskazanej wyżej ustawy. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie opiekuna prawnego G. S. w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle materiału aktowego badanej sprawy nie nasuwa – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.