Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji / tekst jednolity z 2002 r. Dz. U. Nr 7 poz. 58 ze zm./ przyznał A. W. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop za 2001 r. w ilości 13 dni.
W uzasadnieniu podał, że A. W. pismem z dnia [...] r. przekazanym według właściwości z Sądu Rejonowego Wydział Pracy w D. wystąpił o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za 2001 r. w ilości 14 dni wraz z ustawowymi odsetkami. Dalej wskazano, iż w 2001 r. wykorzystał 17 dni z 30 dni urlopu wypoczynkowego, natomiast odsetki od tej należności nie przysługują.
W odwołaniu od decyzji A. W. wystąpił o wypłacenie odsetek ustawowych od ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Odnośnie 1 dnia urlopu podał, że mógł się pomylić.
Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z [...] r. uchylił w całości decyzję Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...] r. i odmówił A. W. przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w 2001 r., podając w uzasadnieniu, że decyzja wydana w I instancji rażąco narusza prawo, w szczególności art. 114 ust 1 pkt 2 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. Ocena uprawnień policjanta zwalnianego ze służby w zakresie prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy winna być dokonana w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili zwolnienia go ze służby. W dniu tym tj. [...] r., policjantowi zwolnionemu ze służby tylko na podstawie art. 38 ust. 4 i art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 3-6 oraz ust. 3 przysługiwał ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz urlopy zaległe. A. W. z dniem [...] r. został zwolniony ze służby w Policji rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego.
Wobec tego A. W. w dniu zwolnienia ze służby nie przysługiwało prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Obowiązujące przepisy prawa nie dały podstawy do wypłaty ekwiwalentu za urlop z uwagi na kwalifikowaną podstawę prawną zwolnienia go ze służby.
Mając na uwadze powyższe rozważania organ I instancji nie miał podstaw prawnych do uwzględnienia żądania strony w przedmiocie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2001 r. przez A. W.. Zgodnie ze wspomnianym wyżej; art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] r. ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służba policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. l pkt 4 ustawy o Policji nie przysługiwał
Zdaniem organu II instancji przyznanie stronie przez organ l instancji należności pieniężnej nie ma podstawy prawnej i stanowi rażące naruszenie prawa, a naruszenie to wyczerpuje znamiona o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Pozwala to wydać decyzję organowi odwoławczemu na niekorzyść strony odwołującej się. W związku z powyższym nalegało uchylić zaskarżoną decyzję i odmówić stronie prawa do ekwiwalentu pienionego za niewykorzvstany urlop wypoczynkowy za rok 2001
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący A. W. powtórzył okoliczności podniesione w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne podane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując akt administracyjny sąd bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Orzeczenie administracyjne jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Skargę nie można uznać za zasadną.
Brak bowiem podstaw prawnych do uwzględnienia żądania strony w przedmiocie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2001 r. przez A. W.. Zgodnie z przytoczonym powyżej; art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] r., a więc w momencie zwolnienia skarżącego ze służby ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służba policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie przysługiwał. Przepis ten stanowi, iż tylko policjantowi zwolniony ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 i art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 3-6 oraz ust. 3 przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe. Skoro zatem przepis ten w sposób wyczerpujący wskazuje podstawę przyznania ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wyłącznie policjantom zwolnionym ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 eliminując pkt 4 tego ustępu nie można go stosować w przypadku zwolnienia ze służby z art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji.
Treść przepisu jest na tyle jasna i sformułowana w sposób wyczerpujący, iż należy podzielić stanowisko organu odwoławczego o możliwości przy rozpoznawaniu odwołania skorzystania z wyjątku od zasady zakazu orzekania na niekorzyść strony wobec zaistnienia przesłanek z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. tj. rażącego naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na rzecz adwokata R. S. kwotę 240 (słownie: dwustu czterdziestu) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu sądowym.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.