Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. Marszałek Województwa Dolnośląskiego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 listopada 2011 r. NK-N.4131.410.2011.AZ5 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie nadania statutu Wojewódzkiemu Centrum Psychiatrii Długoterminowej w Stroniu Śląskim.
W dniu 19 grudnia 2011 r. skarżący uiścił wpis sądowy w kwocie 300 zł.
Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu oddalił skargę w powyższej sprawie.
Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzasadnienie tego wyroku.
W dniu 26 marca 2012 r. skarżący uiścił opłatę kancelaryjną od sporządzenia uzasadnienia do wyroku w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga w niniejszej sprawie dotyczy stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie nadania statutu Wojewódzkiemu Centrum Psychiatrii Długoterminowej w Stroniu Śląskim.
Na mocy art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, (t.j. Dz.U. z 2001, nr 142, poz.1590 ze zm.), postępowanie sądowe wszczęte w sprawach skarg na rozstrzygnięcie nadzorcze wydane przez organ nadzoru, jakim jest Wojewoda, wydane na podstawie art. 82 i 86 tej ustawy, jest zwolnione od opłat sądowych, mamy tu więc do czynienia z ustawą szczególną wyłączającą regulację art. 214 § 1 p.p.s.a. Zatem ustawowe, przedmiotowe zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów sądowych sprawia, że uiszczony wpis od skargi oraz opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia, jako nienależne należy zwrócić osobie która w imieniu skarżącej zapłaciła wpis, na jej koszt, co wynika z art. 225 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 225 i art. 232 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.