Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez A. S., dalej skarżący, nienależnie pobranego świadczenia.
W zaskarżonej decyzji pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Wojewody D., w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzję odebrała żona skarżącego w dniu 3 grudnia 2012 r.
Pomimo prawidłowego pouczenia, w dniu 3 stycznia 2013 r. skarżący złożył skargę na wskazaną decyzję do Starostwa Powiatowego w Z. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. zawiadomiono skarżącego o przekazaniu jego skargi z dnia 3 stycznia 2013 r. do organu właściwego w sprawie – Wojewody D. Skarga wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 10 stycznia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, bowiem została wniesiona z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowo-administracyjnym w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1418/10, publ. LEX nr 742282, z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, publ. LEX nr 505351; z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 779/07, publ. LEX nr 485379).
Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja Wojewody D. zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 3 grudnia 2012 r., a zatem termin skutecznego wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 4 grudnia 2012 r. i upłynął w dniu 2 stycznia 2013 r. (środa). Oznacza to, że dzień 2 stycznia 2013 r. - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Tymczasem, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skarżący złożył skargę w dniu 3 stycznia 2013 r. do Starostwa Powiatowego w Z., a zatem do organu niewłaściwego i po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarga ta zawiadomieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. została przekazana do Wojewody D., do którego wpłynęła w dniu 10 stycznia 2013 r. Należy zauważyć, że wprawdzie z akt sprawy nie wynika data nadania skargi przez organ I instancji pod adres właściwego organu, tj. Wojewody D., jednak nie ma to wpływu na ustalenie daty wniesienia skargi, bowiem już skarga błędnie skierowana do organu I instancji była spóźniona.
Mając na uwadze powyższe, skargę z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.