Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 grudnia 2022 r. skarżąca wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ) z dnia 28 października 2022 r. nr SKO 4103/582/2022, którego przedmiotem było uzupełnienie decyzji tego organu z dnia 19 września 2022 r. nr SKO 4103/582/2022.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 19 września 2022 r. SKO uchyliło w całości decyzję własną z dnia 29 grudnia 2020 r. i:
- 1. przyznało stronie świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką
- - od dnia 5 sierpnia do 31 sierpnia 2020 r. w wysokości 1.594 zł
- - od dnia 1 września 2020 r. do 30 września 2020 r. w wysokości 1.830 zł miesięcznie
- 2. odmówiło przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką od dnia 1 października 2020 r. do 31 stycznia 2021 r.
Objętym skargą postanowieniem z dnia 28 października 2022 r. SKO, działając na podstawie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), z urzędu uzupełniło decyzję własną z dnia 19 września 2022 r. w ten sposób, że dodało w punkcie pierwszym tiret trzecie w brzmieniu "od 1 lutego 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. w wysokości 1.971 zł miesięcznie".
W uzasadnieniu tego postanowienia SKO wskazało, że w decyzji z dnia 19 września 2022 r. organ ten powinien był orzec o przyznaniu stronie świadczenia pielęgnacyjnego również za miesiące – luty, marzec i kwiecień 2021 r.
W skardze na postanowienie SKO z dnia 28 października 2022 r. skarżąca podniosła, że "nie rozumie dokładnie treści, ani powodu wydania tego postanowienia, bowiem wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2022 r. (sygn. akt IV SA/Wr 709/21) uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Skarżąca podniosła nadto, że w sprawie doszło do istotnej zmiany okoliczności, albowiem matka skarżącej już dawno nie żyje i skarżąca obawia się, że organ ponowie domagać się będzie zwrotu świadczenia pieniężnego.
Zdaniem strony, postępowanie w sprawie powinno zostać umorzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga - z uwagi na przedmiot zaskarżenia - podlega odrzuceniu.
Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO, wydane na podstawie art. 111 k.p.a., i dotyczące uzupełnienia z urzędu własnej decyzji tego organu z dnia 19 września 2022 r. nr SKO 4103/582/2022.
W punkcie wyjścia do dalszych rozważań wyjaśnić trzeba, że w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że postanowienie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu, ale pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym, zażaleniowym czy też sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 662/22).
Ponadto z uwagi na to, że postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia odrębnego środka zaskarżenia (zażalenia) na postanowienie w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji, albowiem środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie. Brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji, powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z decyzją, której dotyczyło uzupełnienie. Kontrola legalności takiego postanowienia może zostać przeprowadzona na podstawie art. 142 k.p.a. wraz z kontrolą decyzji, której dotyczył wniosek o uzupełnienie.
Wskazując na powyższe stwierdzić także trzeba, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) nie przewidują możliwości wniesienia skargi na postanowienie wydane w przedmiocie uzupełnienia decyzji z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy, który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty
Jak wynika z akt sprawy, wraz z zaskarżonym postanowieniem strona otrzymała od organu błędne pouczenie odnośnie do możliwości złożenia skargi na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Błędne pouczenie strony nie ma wpływu na stwierdzoną niedopuszczalność skargi w sprawie, niemniej jednak okoliczność ta winna zostać wzięta pod uwagę przy ocenie zasadności ewentualnego wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję SKO z dnia 19 września 2022 r. nr SKO 4103/582/2022.
Jakkolwiek minął termin zaskarżenia tej decyzji, niemniej, z uwagi na okoliczności sprawy, w terminie 7 dni od doręczenia stronie niniejszego postanowienia skarżąca może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję SKO z dnia 19 września 2022 r. nr SKO 4103/582/2022. Do wniosku strona powinna dołączyć skargę, o ile zamierza kwestionować decyzję SKO z dnia 19 września 2022 r. nr SKO 4103/582/2022 oraz w ramach tej samej skargi – również postanowienie SKO z dnia 28 października 2002 r. dotyczące uzupełnienia tej decyzji. Jak już wspomniano, brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z decyzją, której dotyczyło uzupełnienie.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.