Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lipca 2021 r. (nr SKO/RŚ-423/217/2021) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Wójta Gminy J. Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. o odmowie ustalenia K. O. (dalej: wnioskodawczyni, strona, skarżąca) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego w związku z opieką nad mężem wnioskodawczyni – B. O. W skardze na tę decyzję, która została wniesiona w dniu 9 września 2021 r. (data stempla pocztowego), skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111; dalej: u.ś.r.) poprzez pominięcie faktu, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki;
- 2) art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. poprzez zastosowanie normy prawnej w nim wyrażonej w sposób literalny, czego nie można pogodzić z konstytucyjnymi zasadami praworządności i równości.
Wskazując na te zarzuty oraz przedstawioną w skardze argumentację wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Wskazało, że zaskarżona decyzja, adresowana do strony, została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 2 sierpnia 2021 r. Termin jej zaskarżenia mijał w dniu 1 września 2021 r. Tymczasem skarga (zredagowana przez stronę w dniu 8 września 2021 r.) została nadana w dniu 9 września 2021 r., a zatem po terminie.
Z ostrożności procesowej, organ ten wniósł także o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznej zasadności skargi sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności skontrolować, czy skarga została wniesiona w terminie ustawowym, przewidzianym w treści art. 53 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że objęta zarzutami skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 23 lipca 2021 r. została doręczona na adres wnioskodawczyni w dniu 2 sierpnia 2021 r. Doręczenia dokonano do rąk dorosłego domownika.
Zapoczątkowany tym zdarzeniem bieg terminu do wniesienia skargi na tę decyzję rozpoczął się w dniu 3 sierpnia 2021 r. i upływał w dniu 1 września 2021 r. Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 23 lipca 2021 r. została natomiast wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu drugiej instancji w dniu 9 września 2021 r., a zatem po terminie.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzucił wniesioną skargą jako wniesioną z uchybieniem trzydziestodniowego terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a.