Uzasadnienie
W skardze do tut. Sądu na wskazaną w sentencji decyzję utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 20000 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, powołując się m. in. na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że ze względu na bardzo ciężką sytuację materialną skarżącego wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Skarżący często musi pożyczać pieniądze żeby się utrzymać. Każde nowe zobowiązanie powoduje zatem, że jego sytuacja pogarsza się i zmusza go do zaciągnięcia nowych pożyczek niejednokrotnie wysoko oprocentowanych. Powyższe okoliczności powodują zatem że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą niezwykle trudne do odwrócenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo złożenia skargi na nią. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący w złożonym wniosku powołał się na przesłankę trudnych do odwrócenia skutków i wskazał na fakt pozostawania w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej co powoduje konieczność zaciągania pożyczek. Zdaniem sądu tak powołane okoliczności nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie, bowiem skarżący nie wykazał aby w jego sytuacji został spełniony zakres co najmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. Skarżący wskazał bowiem w istocie na typowe skutki egzekucji świadczenia pieniężnego (por. post. Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1066/14) W orzecznictwie wskazuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. W przesłance tej chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki egzekucji, które - raz zaistniałe - powodują na tyle istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nie ulega też wątpliwości, że argumentacja strony dotycząca którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W tym zakresie Sąd dysponował dokumentami złożonymi wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Należy zauważyć, że skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie z kosztów sądowych, oraz ustanowienie adwokata z urzędu co miało swoje uzasadnienie właśnie w przedłożonym przez stronę wniosku PPF i dokumentacji źródłowej przesłanej na wezwanie Sądu. Jednakże, instytucja prawa pomocy różni się od ochrony tymczasowej. Inne są przesłanki ich przyznania, jak również inny przyświeca im cel. Celem przyznania prawa pomocy jest możliwość realizacji prawa do sądu przez osoby ubogie. Tak więc uznać należy, że dokumentacja dotycząca wniosku o udzielenie prawa pomocy, może być brana pod uwagę przy ocenie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, ale tylko pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed takimi skutkami, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.
W zakresie zaś tych przesłanek skarżący nie przedstawił dokumentacji na poparcie swojego wniosku. Nie można zaś zgodzić się z takim zapatrywaniem skarżącego, jakoby sama wysokość zobowiązania wynikającego z decyzji miała prowadzić do zaistnienia po jego nieodwracalnych skutków w postaci konieczności zaciągnięcia pożyczki. W tym miejscu należy też wskazać, w odniesieniu do podnoszonych przez skarżącego jego subiektywnych obaw związanych zapewne z postępowaniem egzekucyjnym, że w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Nadto nawet ewentualne spełnienie świadczenia pieniężnego (np. uiszczenie kary pieniężnej) nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi przez Sąd, po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu przedmiotowej kary, będzie ona podlegała zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 167/11 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego należy przychylić się do poglądu, że skoro zaskarżonej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności to wtrzymanie wykonania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 52a ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 124) byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania z uwagi choćby na przedmiot zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe i uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.