Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 września 2012r. złożonym w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. w dniu 8 października 2012r. skarżący T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012r., Nr [...]o odmowie udzielenia skarżącemu informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem z dnia 15 lipca 2012r.
W uzasadnieniu skargi zarzucił m. innymi, że powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa nie mają zastosowania w sprawie, a nadto stwierdził, iż nie przypomina sobie aby otrzymał od SKO w W. pismo tegoż organu z dnia 23 lipca 2012r. wżywające Go do wykazania interesu publicznego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż pismem z dnia 15 lipca 2012r. T. K. wystąpił o udzielenie informacji publicznej w zakresie: przeprowadzonych w okresie ostatnich pięciu lat postępowań odwoławczych w przedmiocie podatku od nieruchomości i tabelaryczne wykazanie kwoty głównej podatku, z rozbiciem na poszczególne rodzaje podatków, w których zostały wydane decyzje ostateczne, na jaką kwotę łącznie z odsetkami wydano decyzje o umorzeniu podatku od nieruchomości z rozbiciem na poszczególne rodzaje podatków. Pismem z 23 lipca 2012r. Kolegium wezwało skarżącego do wykazania interesu publicznego w przedmiotowej sprawie, a które doręczone zostało stronie w dniu 3 sierpnia 2012r. Do dnia 5 września 2012r. skarżący nie udzielił odpowiedzi, co spowodowało wydanie przez SKO w/w decyzji z dnia [...] września 2012r. Nr [...] odmawiającej udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 15 lipca 2012r.
Nadto Kolegium stwierdziło, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Istotne jest przy tym, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia - przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno bowiem zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy. Nie może zostać również uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynność, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (por.T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 267).
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że T. K. pismem z dnia 15 lipca 2012r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu o udostępnienie informacji publicznej co wynikało nie tylko z tytułu tegoż wniosku, ale też z jego treści.
W tej sytuacji, postępowanie w sprawie opisanego wyżej wniosku skarżącego, Kolegium zasadnie prowadziło w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdy na gruncie tej ustawy, udostępnienie informacji publicznej niewątpliwie jest indywidualną sprawą administracyjną.
Przesądzające tu zatem znaczenie ma przepis art. 16 ust. 1 powoływanej ustawy, zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej - następuje w drodze decyzji.
Stosownie zaś do art. 16 ust. 2 powołanej ustawy, do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") z pewnymi modyfikacjami polegającymi na tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Powyższa regulacja prowadzi do wniosku, iż pod pojęciem: "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" - nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej, ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających związku z wydaniem decyzji. Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji.
Oznacza to zatem, że w sytuacji, gdy podmiotem zobowiązanym będzie organ administracji publicznej określony w art. 127 § 3 k.p.a. (a co ma miejsce w niniejszej sprawie), wnioskodawcy nie będzie przysługiwać odwołanie, a jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W myśl bowiem art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Niedewolutywny środek jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje zatem jedynie od decyzji wydanych w I instancji przez samorządowe kolegia odwoławcze. W pozostałym zakresie organami właściwymi do rozpatrzenia odwołań od decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej w I instancji są organy administracji publicznej wyższego stopnia lub inne organy wskazane w przepisach szczególnych.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga T. K. została wniesiona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012r., Nr [...]o odmowie udzielenia skarżącemu informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem z dnia 15 lipca 2012r. - wydaną przez ten organ w pierwszej instancji.
O możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od opisanej wyżej decyzji Kolegium, skarżący został prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji.
Z akt niniejszej sprawy nie wynika natomiast by skarżący z możliwości tej skorzystał, gdy nadto Kolegium w odpowiedzi na skargę jednoznacznie stwierdza, że, cyt.: "(...)skarżący nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (...)".
Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że w momencie składania przez T. K. skargi do tut. Sądu, zaskarżona przezeń decyzja Kolegium z dnia [...] września 2012r., Nr [...]- nie była jeszcze decyzją ostateczną, co oznacza, że wniesienie przez skarżącego skargi do Sądu z naruszeniem zasady instancyjności uznać należało za niedopuszczalne.
Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 160 p.p.s.a., jeżeli ustawa niniejsza nie przewiduje wydania wyroku, Sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia. Ponieważ Sąd administracyjny wyrokiem rozstrzyga sprawę co do jej istoty, oznacza to, że postanowienie wydaje wówczas, jeżeli rozstrzyga o kwestii niedotyczącej istoty sprawy, a więc o kwestii o charakterze proceduralnym.
Przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotem skargi jest w istocie decyzja organu pierwszej instancji.
Z tego względu na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzeczono jak w pkt I postanowienia.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.