Uzasadnienie
Pismem z 27 X 2023 r. K. L. (dalej "skarżąca") wniosła za pośrednictwem SKO w Legnicy (dalej "SKO") skargę m.in. na decyzję Burmistrza Ścinawy (dalej "burmistrz") z 11 V 2022 r. (nr OPS.8212.1.OCS.2022) odmawiającą udzielenia pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów remontów nieruchomości położonej w [...]. Skarżąca zażądała ponownej weryfikacji jej wniosków z lat 2022-2023 i zabezpieczenia ważnego interesu społecznego członków rodziny G. i G. W., osób chorych psychicznie i neurologicznie, którymi się opiekuje. Skarżąca podniosła ponadto, że burmistrz nie udzielił im żadnej pomocy w zakupie sprzętów agd i remontów: łazienki, centralnego ogrzewania i wymiany okien. Zdaniem skarżącej wspomniane osoby powinny być traktowane zarówno przez burmistrza, jak i SKO, w sposób szczególny.
Dodatkowym pismem procesowym z 23 XII 2023 r. skarżąca wniosła o przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, bowiem w jego ocenie w sprawie zaskarżono rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, a tym samym skarga jako niedopuszczalna, powinna podlegać odrzuceniu na podstawia art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "ppsa".
Z kolei w odpowiedzi na skargę udzielonej przez burmistrza, wniesiono o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazano przy tym, że od decyzji burmistrza z 11 V 2022 r. skarżąca złożyła odwołanie do SKO, które decyzją z 15 VI 2022 r. (SKO/PS-411/83/2022) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Natomiast na decyzję SKO skarżąca nie wniosła skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność.
Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ppsa, skarga do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną przysługuje po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Powyższe oznacza, że w przypadku wydania decyzji, od której przysługuje odwołanie, jak ma to miejsce w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie decyzja ostateczna, czyli wydana w postępowaniu odwoławczym. Jakkolwiek skarżąc decyzję odwoławczą można wnosić o uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, to jednak niedopuszczalne jest skarżenie wyłącznie decyzji pierwszej instancji. Tak zaś uczyniła skarżąca wnosząc skargę na decyzję organu pierwszej instancji, mimo że została prawidłowo pouczona o możliwości kwestowania decyzji pierwszoinstancyjnej w formie odwołania, z prawa którego, jak wynika z akt sprawy, skorzystała. W następstwie wniesionego odwołania, SKO wydało decyzję z 15 VI 2022 r., którą mimo prawidłowego pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu, skarżąca jednak nie oprotestowała.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest niedopuszczalna. Przypadkiem niedopuszczalności skargi jest sytuacja jej wniesienia z uchybieniem trybu zaskarżenia wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzji, jak miało to miejsce w sprawie.
Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, jak w pkt. I postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej "ustanowienia adwokata" (prawo pomocy w zakresie częściowym) trzeba zauważyć, że w myśl art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z 30 I 2013 r., II OZ 37/13 oraz z 5 III 2013 r., I OZ 152/13 – publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do odmowy przyznania prawa pomocy stosownie do art. 247 ppsa, o czym orzeczono w pkt. II postanowienia.