Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021` r. poz. 735 z późn. zm. – dalej k.p.a.), Starosta K. (dalej: Starosta) - po rozpoznaniu odwołania A. K. (dalej: strona, skarżący) - stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. (dalej - Dyrektor PCPR) z dnia [...] nr [...] o odmowie udzielenia wsparcia w likwidacji barier architektonicznych. Starosta uzasadnił swoje stanowisko tym, że w sprawie nie wydana została decyzja administracyjna, która podlegałaby zaskarżeniu, natomiast strona otrzymała jedynie pisemną informację o negatywnej decyzji Dyrektora PCPR w sprawie dofinansowania.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] (data wpływu:[...]), adresowanym do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. (dalej: PCPR), strona zwróciła się o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych likwidacji barier architektonicznych.
Pismem z dnia z dnia [...] nr [...] Dyrektor PCPR poinformował stronę, że jej wniosek został rozpatrzony negatywnie z tym uzasadnieniem, że w dniu [...] przeprowadzono wizję lokalną, z której wynika, że w miejscu zamieszkania strony brak barier architektonicznych.
Strona odwołała się od powyższej decyzji, podnosząc zarzut jej niezgodności z prawem. Odwołujący się wywodził, że w czasie wizji lokalnej nie wszystkie prace były jeszcze wykonane i do dnia dzisiejszego wykonawca nie zakończył prac remontowych, ponieważ strona nie ma z czego mu zapłacić. Utrzymuje się z renty w wysokości 1238, 48zł.
Starosta K. nie przekazał odwołania strony Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J. i wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...].
Skarżący jednym pismem z dnia [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na decyzję /pismo Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] znak [...] o odmowie udzielenia wsparcia w likwidacji barier architektonicznych oraz na postanowienie Starosty Powiatu K. z dnia [...] znak [...]
Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. art. 10 k.p.a. ar i art. 80 k.p.a. i art. 97kpa w związku z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z § 6 pkt 1 rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogq być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Organ I instancji do poczynienia w zaskarżonym akcie całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych i niezastosowania przez niego obligatoryjnych kryteriów oceny słuszności dofinansowania ze środków Funduszu, które postulują, że jedynym kryterium oceny słuszności dofinansowania ze środków Funduszu jest: po pierwsze - umożliwienie osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności a po drugie - uzasadnienie dofinansowania potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności; tymczasem organ, nie stosując się do ww. wytycznych, stanowiących oczywiście normę prawną o mocy powszechnie obowiązującej i wyznaczającą granice uznania administracyjnego, stosując nieznane ani ustawie, ani Rozporządzeniu kryteria i oceny słuszności dofinansowania ze środków Funduszu - co doprowadziło do wydania wadliwego aktu w niniejszej sprawie;
- - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez: niezachowanie przez organ formy decyzji administracyjnej wbrew postanowieniom art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, której powinien dochować orzekając w sferze imperium, co doprowadziło Organ do naruszenia szeregu norm i zasad postępowania administracyjnego (z zasadą legalizmu i budowania zaufania do organów publicznych na czele), a także utrudniło znacznie skarżącemu sporządzenie niniejszego odwołania, chociażby z uwagi na lakoniczność uzasadnienia aktu czy brak powoływania się przez organ na konkretne normy prawa; rozstrzygnięcie skarżone niniejszym odwołaniem winno przybrać formę decyzji administracyjnej, z wszelkimi tego konsekwencjami, w tym informacyjnymi względem skarżącego;
Skarżący podniósł również zarzut wydania zaskarżonego aktu z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. niewłaściwej interpretacji § 6 pkt 1 rozporządzenia, skutkującego nieuznaniem przez organ przy ocenie słuszności ocenie słuszności dofinansowania ze środków Funduszu możliwości korzystania z toalety.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący w dniu [...] przeszedł operację, w następstwie której utracił prawą nogę powyżej kolana. Po amputacji nogi porusza się wyłącznie na wózku inwalidzkim. Jest kawalerem i mieszka sam w mieszkaniu, w którym drzwi do łazienki i WC, które były odrębnymi pomieszczeniami, zbudowano o szerokości 60 cm. Pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami w ciągu komunikacyjnym były wysokie progi. W tym stanie lokal nie nadawał się do zamieszkiwania przez osobę niepełnosprawną poruszającą się na wózku inwalidzkim. Po wyjściu ze szpitala w dniu [...] skarżący nie mógł samotnie zamieszkać w lokalu, ponieważ istniały bariery architektoniczne i nie było możliwości wjechania wózkiem inwalidzkim do łazienki lub toalety, żeby załatwić podstawowe potrzeby fizjologiczne i sanitarne. Przebywanie w mieszkaniu stało się niemożliwe i został przyjęty krótkookresowo przez siostrę. Wobec trudnych warunków mieszkaniowych u siostry podjął starania o wykonaniu remontu mieszkania polegającego na umożliwieniu korzystania z łazienki i toalety oraz likwidacji wszystkich barier.
Złożył wniosek o udzielenie wsparcia do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. Firma, która podjęła się remontu wykonała zdjęcia łazienki i toalety sprzed remontu. W czasie wizji lokalnej większość prac była już wykonana. Skarżący pokazał wykonane zdjęcia sprzed remontu i zażądał, żeby dołączono je do protokołu.
Powyższa skarga została przez Sąd rozdzielona na dwie odrębne skargi, a mianowicie:
1/ skarga na pismo Starosty K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia w likwidacji barier architektonicznych,którą zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wr 748/21, 2/ skarga na postanowienie Starosty K. z dnia [...] nr [...] niedopuszczalności odwołania, którą zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wr 749/21.
Pismem z dnia [...] ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu rozszerzył zarzuty skargi, domagając się stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. Dodatkowo podniósł naruszenie przepisów postepowania, a to:
- - art. 17 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. poprzez pominięcie że pod pojęciem organów jednostek samorządu terytorialnego rozumie się też kierowników służb, inspekcji, straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, tu: Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. zatem przyjąć należy, że przy ustalaniu organu wyższego stopnia obowiązują takie same reguły, jak przy ustaleniu właściwości instancyjnej wobec organów samorządu terytorialnego w znaczeniu ustrojowym, wobec braku przepisów szczególnych, w omawianym przypadku właściwym pozostaje samorządowe kolegium odwoławcze;
- - art. 134 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania przez organ nieuprawniony tu: Starostę, podczas gdy do orzekania w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia odwołania uprawniony jest organ odwoławczy in concreto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze skoro decyzja w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia w likwidacji barier architektonicznych z dnia [...]; znak: [...] wydana została przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie w K. jako jednostki organizacyjnej utworzonej przez powiat - co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia z art. 156 par. 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.
- - art. 104 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że rozstrzygnięcie Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie o odmowie dofinansowania nie jest decyzją administracyjną, podczas gdy odmowa powinna przyjąć formę decyzji administracyjnej, dalej również rozstrzygnięcie wydane przez Dyrektora PCPR służy załatwieniu sprawy administracyjnej i zawiera minimum elementów służących jego uznaniu za decyzję administracyjną tj. określenie organu, który ją wydaje, adresata decyzji, treść rozstrzygnięcia oraz podpis osoby, która ją wydała.
- - 15 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego, możliwości dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym na skutek niedopuszczenia przez Starostę K. do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. jako organu II instancji, za sprawą nieprzekazania akt sprawy i wydania postanowienia z dnia [...] uznającego odwołanie za niedopuszczalne.
Starosta K. w odpowiedzi na skargę przedstawił przebieg postępowania w sprawie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że w dniu [...] do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. wpłynął wniosek strony, osoby niepełnosprawnej w stopniu znacznym (orzeczenie o niepełnosprawności uprawomocnione w dniu [...]) o dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych. Zgodnie ze stosowaną procedurą w dniu [...] w mieszkaniu strony została przeprowadzona wizja lokalna przez pracowników PCPR-u, którzy stwierdzili brak barier architektonicznych wymienionych we wniosku. Dowodem czego jest sporządzony protokół, podpisany przez pracowników PCPR-u i stronę i załączony do akt sprawy.. Na podstawie stwierdzonych faktów w odpowiedzi na złożony wniosek została wysłana wnioskodawcy informacja o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. Pomimo szczegółowych wyjaśnień co do zasad i przepisów dotyczących likwidacji barier architektonicznych, w dniu [...] zostało złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. za pośrednictwem Starosty K. Odpowiedzią na odwołanie było postanowienie Starosty K. wydane w dniu [...] o niedopuszczalności odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Ocena zasadności wywiedzionej skargi wymaga w pierwszej kolejności rozważenia w jakiej prawnej formie działania organu powinna zakończyć się procedura rozpoznawania wniosku o przyznanie świadczenia finansowanego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Zgodnie z art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 573 z późn. zm. – dalej ustawa o rehabilitacji) do zadań powiatu należy dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. W art. 35a ust. 4 tej ustawy zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów zadań, o których mowa w ust. 1, które mogą być finansowane ze środków Funduszu, z uwzględnieniem wymagań, jakie powinny spełniać podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także trybu postępowania i zasad ich dofinansowania ze środków Funduszu. W jej wykonaniu regulacje dotyczące zadań powiatu, o których mowa w art. 35a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j.
Dz.U. z 2015 r. poz. 926 – dalej rozporządzenie). W myśl § 2 pkt 4 tego rozporządzenia ze środków Funduszu może być finansowane w części lub w całości zadanie polegające na likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. Stosownie do § 6 pkt 1 rozporządzenia, o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się – na likwidację barier architektonicznych – osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują. Jak wynika z § 10 rozporządzenia dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na wniosek złożony do powiatowego centrum pomocy rodzinie lub powiatowego urzędu pracy,który ma spełniać określone w § 11 rozporządzenia wymogi formalne.
W przepisie § 12 ust. 3b omawianego rozporządzenia zawarto regulację, zgodnie z którą właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. Z kolei w § 14 rozporządzenia wskazano, że podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.
Z przytoczonych unormowań wynika, że procedowanie w sprawie z wniosku o dofinansowanie ma doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Nie może więc budzić wątpliwości, że negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia i brakiem roszczenia w zakresie domagania się rozpoznania. sprawy przed sądem powszechnym.
W związku z tym mając na uwadze z jednej strony, konieczność zagwarantowania wnioskodawcy prawa do sądu, o którym stanowi w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a z drugiej strony, niewskazanie w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja, o której mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia należy uznać, że wspomniana informacja stanowi decyzję administracyjną, ze wszelkimi tego konsekwencjami. Za taką kwalifikacją prawnej formy informacji, o której stanowi § 12 ust. 3b rozporządzenia, przemawia również treść art. 66 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Powyższa regulacja stanowi podstawę do zastosowania art. 104 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Przy zastosowaniu takiej wykładni podstawą do zaskarżenia do sądu administracyjnego jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zaś w administracyjnym toku instancji przysługuje prawo wniesienia odwołania na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a.
Niezależnie od powyższego, podkreślić należy, że w przypadku gdy norma prawa materialnego wymaga konkretyzacji, formą tego działania powinna być decyzja administracyjna, co wynika z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa prawnego, z którą wiązać należy prawo do procesu i prawo do sądu. Zasada prawa do procesu ma bowiem podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kierunku załatwienia spraw jednostki w formie decyzji, gdy przepis prawa materialnego nie przewiduje innej formy załatwienia sprawy. W tym zakresie, w ślad za poglądem prawnym wyrażonym w uchwale NSA z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II GPS 1/12 (ONSAiWSA 2012/4/62, Lex nr 1163154), powtórzyć należy, że w judykaturze oraz w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej.
Przy czym domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją zasady prawa do procesu administracyjnego, które ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy.
Również w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia spraw indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. W szczególności regulacje prawne tych postępowań muszą zapewnić wszechstronne i staranne zbadanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, gwarantować wszystkim stronom i uczestnikom postępowania prawo do wysłuchania, tj. prawo przedstawiania i obrony swoich racji, a jednocześnie umożliwiać sprawne rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie. Istotnym elementem sprawiedliwości proceduralnej jest także m.in. obowiązek uzasadniania swoich rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej oraz prawo do zaskarżania przez strony i uczestników postępowania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji, zagwarantowane w art. 78 Konstytucji (zob. wyrok TK z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. K 53/05, Dz.U. z 2006 r. Nr 118, poz. 812).
W konsekwencji w demokratycznym państwie prawnym nie można dopuścić do sytuacji, w której wnioski jednostek mające znaczenie dla realizacji ich praw byłyby rozpatrywane poza procedurą. Jednostka powinna mieć gwarancję rozpoznania jej wniosku w formie decyzji, wydawanej w odpowiedniej procedurze, która następnie podlega kontroli (zob. B. Adamiak, Prawo do procesu w świetle regulacji prawa procesowego administracyjnego (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System Prawa Administracyjnego, t. 9, Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010, s. 94).
Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko należy w szczególności odnieść do rozstrzygnięć, które oparte są na ocenie nieostrych przesłanek. W omawianym kontekście należy mieć też na uwadze gwarancje konstytucyjne dla osób niepełnosprawnych, które zostały wprost wyrażone w art. 69 Konstytucji RP, wedle którego osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. W związku z tym, tego rodzaju rozstrzygnięcie, ze względu na wyżej powołane gwarancje konstytucyjne, nie mogą pozostawać poza skuteczną kontrolą sądową, szczególnie gdy się weźmie pod uwagę, że regulacje prawne dotyczące sposobu dokonywania oceny wniosków i ich kwalifikacji do dofinansowania (zawarte w przytoczonych powyżej przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i wydanego na postawie art. 35a ust. 4 tej ustawy rozporządzenia) pozostawiają organom administracji publicznej pewien zakres swobody w tym zakresie.
Wobec tego spajając tę część rozważań stwierdzić należy, że wydany w sprawie akt z dnia 30 lipca 2021r., jako decydujący i rozstrzygający w sposób władczy o uprawnieniach w indywidualnej sprawie przez organ administracji publicznej odpowiada definicji z art. 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. Jak stanowi bowiem ten przepis, Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Dyrektor PCPR był zatem organem administracji właściwym do rozpoznania wniosku w tej sprawie w drodze decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu tutejszego Sądu, wyrażonego w wyrokach z dnia 21 lutego 2018r. sygn. IV SA/Wr 51/18, LEX nr 24864400 i z dnia 19 września 2019r. sygn.IV SA/Wr 315/19, LEX 2865952, w których sformułowano tezę,wedle której formą zakończenia procedury rozpoznawania wniosków o przyznanie świadczeń finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest działanie organu w formie informacji o sposobie rozpatrzenia wniosku. Zdaniem Sądu, wobec konieczności zagwarantowania wnioskodawcy konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) wykładnia prowadząca do wniosku, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego musi zostać odrzucona.
Natomiast brak wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja z § 12 ust. 3b rozporządzenia nie stanowi przeszkody dla uznania, że informacja ta stanowi decyzję administracyjną. Wyłonienie podmiotów, z którymi zostanie podpisana umowa o dofinansowaniu następuje po przeprowadzeniu przewidzianej we wskazanych wyżej przepisach procedury. W ocenie Sądu czynności podejmowane przez organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy ma charakter procedury administracyjnej. Przeprowadzenie tej procedury prowadzi tym samym do rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw i wolności jednostki. Tego rodzaju rozstrzygnięcia, jako objęte gwarancją konstytucyjną, nie mogą pozostawać poza skuteczną kontrolą sądową (zob. wyrok WSA z dnia 12 lutego 2014r. sygn. VIII SA/Wa 974/13, LRX nr 1435977)
W konsekwencji Sąd stwierdził, że odwołanie skarżącego od wspomnianego wyżej pisma Dyrektora PCPR jest dopuszczalne i powinno być rozpatrzone w toku dalszego postępowania administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., a nie przez Starostę K. Należy w tym miejscu jedynie przypomnieć, że przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy z urzędu muszą przestrzegać swojej właściwości. Naruszenie przez Starostę właściwości instancyjnej skutkuje nieważnością zaskarżonego postanowienia (art. 156 § 1 pkt 1 k. p. a).
Ma bowiem rację skarżący, kiedy wywodzi, że skoro decyzja z dnia [...] wydana została przez Dyrektora PCPR (tj. kierownika jednostki organizacyjnej utworzonej przez powiat), to organem wyższego stopnia, wobec braku przepisów szczególnych w tym zakresie pozostaje samorządowe kolegium odwoławcze. W żadnym razie nie jest nim Starosta K. Wynika to z art. 17 pkt 1 k.p.a., który ustala właściwość organów wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego. Jak stanowi przepis art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. pojęcie to obejmuje między innymi kierowników służb, inspekcji, straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa.
Wobec tego wydanie przez Starostę K. zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania i nieprzekazanie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. jako organu II instancji postępowania administracyjnego tj. wyższego stopnia w stosunku do Dyrektora PCPR stanowi naruszenie art. 134 k.p.a. Przepis 134 k.p.a. nakłada na organ odwoławczy obowiązek przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia spełnia wymogi formalne, a więc jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu.
Konkludując powyższe stwierdzić należy,że Starosta nie był legitymowany do oceny dopuszczalności wniesionego odwołania.Stwierdzenie powyższego oznacza, że będące przedmiotem sporu postanowienie obarczone jest istotną wadliwością, która obwarowana jest sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.), wydano je bowiem z naruszeniem przepisów o właściwości instancyjnej.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w punkcie II sentencji wyroku stanowił art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 68).