Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. T. (dalej: skarżąca, strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, organ drugiej instancji, organ odwoławczy) w [...]. z dnia 10 grudnia 2019 r. (nr [...]), uchylająca w całości decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., działającego z upoważnienia Burmistrza Z. z dnia 14 listopada 2019 r. (nr [...[), i przyznająca skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w związku z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad synem (niepełnosprawnym), od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 30 listopada 2020 r.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Pismem z dnia 2 sierpnia 2019 r. (nadanym w dniu 5 sierpnia 2019 r.) strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem P. I. Z dołączonego do wniosku orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wynikało, że syn wnioskodawczyni legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydanym do dnia 30 listopada 2020 r. W orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność P. I. (ur. [...] istnieje od 20 czerwca 2015 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 24 sierpnia 2015 r. W treści wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskodawczyni oświadczyła, że w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad synem P. I., wnosi o uchylenie decyzji Burmistrza Z. z dnia 14 listopada 2018 r., nr [...], przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy.
Decyzją z dnia 14 listopada 2019 r. (nr [...]), działający z upoważnienia Burmistrza Z., Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm., dalej: u.ś.r.). Powołując się na treść 17 ust. 1b u.ś.r. organ wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.
W nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy organ pierwszej instancji podniósł, że niepełnosprawność syna wnioskodawczyni powstała w wieku 22 lat. Wówczas P. I. nie uczęszczał do żadnej szkoły. Do dnia 31 lipca 2015 r. pracował na podstawie umowy zlecenia.
W odwołaniu wnioskodawczyni domagała się wyeliminowania decyzji z dnia 14 listopada 2019 r. z obrotu prawnego zarzucając, że decyzja ta narusza przepisy art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez ich błędne zastosowanie oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Zwróciła uwagę, że we wspomnianym wyroku, przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. został uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.
Po rozpoznaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia 10 grudnia 2019 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 17 i art. 24 u.ś.r., SKO w [...] uchyliło w całości decyzję z dnia 14 listopada 2019 r. i przyznało wnioskodawczyni świadczenie pielęgnacyjne w związku z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad synem P. I. od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. w wysokości 1.583,00 zł miesięcznie i od dnia 1 stycznia 2020 r. w wysokości jaka wtedy będzie obowiązywała do dnia 30 listopada 2020 r.
W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji przytoczył treść art. 17 u.ś.r., zwracając uwagę o powinności wykładni tego przepisu przy uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, przeciwnie do organu pierwszej instancji, że treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie stoi na przeszkodzie przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego wnioskodawczyni, która nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad synem, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydanym na czas okresowy do dnia 30 listopada 2020 r.
Odnotowując, że wnioskodawczyni miała ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, organ drugiej instancji nie stwierdził istnienia, na dzień orzekania, przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego o jakiej mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b) u.ś.r. zwracając uwagę, że strona miała przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy do dnia 31 października 2019 r.
Jednocześnie organ ten ustalił, że wnioskodawczyni nie pracuje zawodowo, jest panną, nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych, ani zasiłku pielęgnacyjnego. Mieszka razem z synem P. I., nad którym sprawuje codzienną opiekę, wykonując wszystkie czynności związane z zaspokajaniem wszystkich potrzeb życiowych.
Kierując się przedstawioną argumentacją oraz wskazując m.in. na treść art. 17 ust. 3 oraz art. 24 ust. 4 u.ś.r. SKO w [...] przyznało stronie świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 30 listopada 2020 r., z tym, że w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości 1.583 zł miesięcznie, a od dnia 1 stycznia 2020 r. w wysokości jaka w tym czasie będzie obowiązywać.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła decyzję SKO w [...] z dnia 10 grudnia 2019 r. w części, kwestionując przyjęty w tej decyzji moment początkowy ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego. Formułując zarzuty skargi skarżąca wskazała na naruszenie art. 24 ust. 2 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie i przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2019 r., a nie od dnia 1 sierpnia 2019 r., czyli od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że SKO w [...] w sposób nieuprawniony powiązał datę początkową ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z datą wygaśnięcia prawa strony do specjalnego zasiłku opiekuńczego, skoro w treści wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, złożonego w dniu 2 sierpnia 2019 r., skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Burmistrza Z., przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy. Konkludując strona stwierdziła, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego winno jej przysługiwać, zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i ustalenie na jej rzecz świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2019 r., na czas nieokreślony.
W treści skargi strona zawarła również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także, wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę, SKO w [...] wniosło o jej oddalenie. Zwróciło uwagę, że świadczenie pielęgnacyjne przyznano stronie z uwzględnieniem treści art. 17 ust. 3 i ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 i 4 u.ś.r. Wyjaśniło, że negatywną przesłanką, wyłączającą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, jest pobieranie przez wnioskodawcę specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skoro strona pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy do dnia 31 października 2019 r., to świadczenie pielęgnacyjne mogło być jej przyznane od dnia 1 listopada 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga - co do zasady - zasługiwała na uwzględnienie, choć Sąd nie podzielił trafności wszystkich zawartych w niej żądań.
Na wstępie należy zaznaczyć, że strona skarżąca zakwestionowała decyzję SKO w [...] z dnia 10 grudnia 2019 r. jedynie w określonym zakresie.
Zasadnicza argumentacja skargi, którą Sąd w pełni akceptuje, dotyczyła zarzutu błędnego ustalenia w zaskarżonej decyzji daty początkowej ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, przy niespornej okoliczności, że skarżąca spełnia warunki ustawowe do przyznania jej wnioskowanego prawa.
Przypomnieć w związku z tym trzeba, że w zaskarżonej decyzji przyznano skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie od początku miesiąca w którym strona złożyła wniosek o to świadczenie, lecz od dnia 1 listopada 2019 r., co organ drugiej instancji argumentował tym, że do dnia 31 października 2019 r. wnioskodawczyni miała przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że sama okoliczność dokonania przez stronę wyboru jednego ze świadczeń, których jednoczesne przyznanie zostało wyłączone przez ustawodawcę z mocy art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., nie była kwestionowana w zaskarżonej decyzji. Tytułem jedynie przypomnienia należy w tym miejscu wskazać, że w treści wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskodawczyni złożyła oświadczenie, że w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad synem P. I., wnosi o uchylenie decyzji Burmistrza Z. z dnia 14 listopada 2018 r., nr [...], przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy. Oświadczenie to należy traktować jako złożone w trybie art. 27 ust. 5 u.ś.r.
Zdaniem Sądu, stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nie jest prawidłowe w zakresie przyjętej przez ten organ daty początkowej ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a treść przepisów – art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b) u.ś.r. oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. nie stanowi w okolicznościach faktycznych sprawy przeszkody do przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sposób zgodny z żądaniem zawartym w skardze, tj. od miesiąca, w którym strona złożyła wniosek o tego rodzaju świadczenie.
Co do zasady, Sąd oczywiście zgadza się z organem odwoławczym, że nie jest możliwe jednoczesne pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego. Do takiego wniosku niewątpliwie prowadzi wykładnia przepisów art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. Niemiej, nie podziela Sąd stanowiska organu drugiej instancji co do tego, iż okoliczność, że skarżąca miała już wcześniej ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. definitywnie wykluczała możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie (sierpień 2019 r.), a zatem w sposób uwzględniający okres za który strona miała już przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Idąca w tym kierunku argumentacja, przy niekwestionowanej okoliczności dokonania przez stronę wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego (oświadczenie takie strona zawarła we wniosku), w istocie pomija sens normy prawnej wyrażonej w art. 27 ust. 5 pkt. 2 i 3 u.ś.r., którą w sprawie należało uwzględnić obok przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r.
Zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Przepis art. 27 ust. 5 pkt. 2 i 3 u.ś.r. stanowi z kolei, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.
Celem powołanych unormowań jest zapobieżenie sytuacji kumulatywnego pobierania świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 65/20, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). Należy jednak zauważyć, że w treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. ustawodawca przewidział możliwość rozstrzygnięcia zbiegu praw do świadczeń poprzez złożenie przez beneficjenta oświadczenia co do wyboru jednego z nich.
Przepisy art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. oraz art. 27 ust. 5 pkt. 2 i 3 u.ś.r., wykładane łącznie, należy zatem rozumieć w ten sposób, że w sytuacji spełnienia przez beneficjenta uprawnień do obu świadczeń, których jednoczesne pobieranie zostało wykluczone przez przepisy prawa, ustawodawca daje uprawnionemu możliwość wyboru jednego z nich, tj. takiego, które uprawniony uważa za bardziej korzystne dla siebie. Przy czym należy dostrzec, że przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie stawia żadnej granicy czasowej do dokonania takiego wyboru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 748/18, CBOSA). Poczyniona uwaga uprawnia Sąd do stwierdzenia, że dokonany przez uprawnionego wybór świadczenia dla niego korzystniejszego powinien odnosić swój skutek na osi czasu zgodnie z ogólną regułą z art. 24 ust. 2 u.ś.r. W myśl tego przepisu, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
W świetle przedstawionej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. oraz art. 27 ust. 5 pkt. 2 i 3 u.ś.r. nie jest zatem prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji, który uznał, że świadczenie pielęgnacyjne w sprawie może być przyznane skarżącej dopiero po upływie okresu na jaki, zgodnie z decyzją z dnia 14 listopada 2018 r. (nr ZRODZ/000737/519A/11/2018), miała ona wcześniej ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Stanowisko Sądu koresponduje z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 897/19 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 82/18, CBOSA), gdzie akcentuje się, że przyznanie wcześniej (a nawet pobranie) specjalnego zasiłku opiekuńczego, co do zasady, nie wyklucza następnie, w uzasadnionym przypadku, na ten okres, świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. By temu zapobiec, organ powinien podjąć czynności procesowe zmierzające do rozliczenia obu świadczeń ustalonych za ten sam okres, z których jedno zostało już wypłacone. Rozliczenie to mogłoby zostać dokonane poprzez wzajemną kompensatę świadczeń i wypłacenie beneficjentowi różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego już zasiłku (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: w Opolu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Op 302/18 i w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 158/19, CBOSA).
Sąd w składzie orzekającym podziela także prezentowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia korzystniejszego, to organ powinien przedsięwziąć odpowiednie czynności procesowe, aby strona mogła z tego prawa wyboru w pełni skorzystać. W tym kontekście zwraca się uwagę m.in. na powinność organu podjęcia z urzędu działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego (zmiany lub uchylenia), z mocą wsteczną, decyzji ostatecznych przyznających prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o ile następuje to za zgodą lub na korzyść zainteresowanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1129/12, z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 980/13, z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2257/16, CBOSA). Akcentuje się przy tym, że nawet wypłata świadczenia za cały okres zasiłkowy, ani nawet upływ tego okresu, nie czynią postępowania w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej to świadczenie bezprzedmiotowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1987/15, CBOSA).
W okolicznościach faktycznych sprawy, powinnością organu drugiej instancji orzekającego o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego było dołożenie wszelkich starań ku temu, by, z jednej strony, skarżącej zagwarantować prawo do otrzymania świadczenia nie tylko zgodnie z dokonanym przez nią wyborem, ale i w poszanowaniu reguły z art. 24 ust. 2 u.ś.r., z drugiej, by przy wykorzystaniu narzędzi procesowych zapobiec kumulatywnemu pobraniu przez nią świadczeń. Skoro strona złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w sierpniu 2019 r., a wraz z tym wnioskiem złożyła oświadczenie o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego, to przyznając stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego organ administracji publicznej powinien to prawo przyznać od miesiąca, w którym wpłynął rzeczony wniosek. Czynnością ukierunkowaną na zapobieżenie kumulatywnemu pobraniu świadczeń byłoby podjęcie przez organ stosownych kroków procesowych względem decyzji z dnia 14 listopada 2018 r.
Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd stwierdził, że przyjęta w zaskarżonej decyzji data początkowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, powiązana z końcową datą przyznania stronie specjalnego zasiłku opiekuńczego nie znajduje uzasadnienia w świetle powołanych przepisów prawa i w sposób nieuprawniony pozbawia stronę prawa do świadczenia pielęgnacyjnego już od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o czym orzeczono jak w punkcie I wyroku.
Zawarte w punkcie II wyroku orzeczenie o oddaleniu dalej idącej skargi odnosi się do wyartykułowanego w skardze żądania ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego na czas nieokreślony. W ocenie Sądu, ustalenie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 30 listopada 2020 r. jest prawidłowe i odpowiada normie z art. 24 ust. 4 u.ś.r. Zgodnie z tym przepisem, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności P. I. z dnia 14 listopada 2017 r. wynika, że orzeczenie to zostało wydane na czas określony, do dnia 30 listopada 2020 r. Przyjęta w zaskarżonej decyzji końcowa data ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego odpowiada zatem normie z art. 24 ust. 4 u.ś.r. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił żądanie skargi dotyczące przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na czas nieokreślony.
O kosztach postępowania (punkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł składa się wynagrodzenie dla jej pełnomocnika, wyliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). W ramach orzeczenia o kosztach postępowania Sąd nie uwzględnił wpisu od skargi albowiem z uwagi na przedmiot sporu skarżąca nie miała obowiązku wnoszenia takiej opłaty (art. 239 § 1 p.p.s.a.).
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy obowiązany jest, stosownie do poczynionych rozważań Sądu, a także, stosownie do poczynionych przez organ ustaleń, dokonać ponownej oceny daty początkowej świadczenia pielęgnacyjnego o jakim orzeczono w decyzji z dnia 10 grudnia 2019 r., przy uwzględnieniu przedstawionej w wyroku wykładni przepisów prawa.
Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie, wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgłosiła strona skarżąca, zgłaszając takie żądanie w skardze, a następnie, powtarzając je w piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2020 r. Organ administracji publicznej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w odpowiedzi na skargę.