Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z dnia [...]r. Rada Miejska W. uznała za bezzasadną skargę M. S. na Prezydenta W. w przedmiocie toczącego się sporu z Gminą o sukcesję prawa do lokalu komunalnego po zmarłej matce.
Pismem z dnia [...]r. M. S. wniósł skargę na powyższą uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sprawa niniejsza dotyczy tzw. skargi powszechnej regulowanej w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.).
Przedmiotem skargi powszechnej jest obrona i ochrona różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Może ona w szczególności dotyczyć zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenia praworządności lub interesów skarżącego, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw (art. 227 k.p.a.)
Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg w tym skarg na pracę danego urzędu są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór.
Do rozpatrywania skargi dotyczącej działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych stosownie do treści art. 229 pkt 3 k.p.a. właściwa jest rada gminy. Postępowanie skargowe wszczynane jest wyłącznie na skutek wniesienia skargi lub wniosku, postępowanie to nie może być wszczęte z urzędu.
Załatwienie skargi zgodnie z art. 238 § 1 k.p.a. następuje poprzez zawiadomienie o załatwieniu skargi. Zawiadomienie stanowi prawną formę działania, będąca czynnością materialno-techniczną, a więc taką czynnością, która skutki prawne wywołuje przez fakty (por. Czynności faktyczne administracji państwowej. Z. Kmieciak, SP-E t. XXIX, Łódź, str. 74-86).
Zawiadomienie takie zawiera informacje o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach.
Zawiadomienie o załatwieniu sprawy skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie nawet uchwały przez Radę Miejską w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do tego Sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, albowiem nie mieści się ona i tak w szeroko określonej kognicji sądu administracyjnego, pomieszczonej w zapisach art. 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Podobne stanowisko wyrażono już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2001 r. II SA/Wr 1704/00.
Co się tyczy sporu pomiędzy Gminą a skarżącym, co do lokalu komunalnego, to zgodnie z ustawą z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., nr 31 poz. 266 ze zm.), problematyka ta podlega właściwości sądu powszechnego w postępowaniu cywilnym.
Uwzględniając powyższe, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.