Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 37 ust. 1-2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593) przyznało A. G. zasiłek stały od 1 czerwca 2004r. na stałe.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2009r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy K. zwrócił się do Zakładu Karnego w K. o udzielenie informacji czy A. G. przebywa w Zakładzie Karnym, jeśli tak to, od kiedy.
W odpowiedzi na powyższe zapytanie Z-ca Dyrektora Zakładu Karnego w K., pismem z dnia 11 sierpnia 2009r. Nr [...] poinformował, "że A. G. przebywa w tutejszej jednostce jako tymczasowe aresztowany, do dyspozycji Prokuratury Rejonowej w K. – sygn. akt [...]".
Tymczasowy areszt zastosowano od dnia 7 lipca 2009r.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy K. zawiesił z dniem 7 lipca 2009r. decyzję przyznającą A. G. zasiłek stały z powodu przebywania w Zakładzie Karnym w K. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 11 sierpnia 2009r. Nr [...] Zakład Karny w K. poinformował, iż A. G. od dnia 7 lipca 2009r. przebywa w Zakładzie Karnym w K. Zgodnie zaś z art. 13 ustawy o pomocy społecznej zawiesza się zatem prawo do wypłaty zasiłku stałego.
W odwołaniu od przedmiotowej decyzji A. G. podniósł, że zasiłek został przyznany na stałe z uwagi na stan jego zdrowia. Pozbawienie go zasiłku stałego jest sprzeczne w Konstytucją.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji.
W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że z pisma Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia 11 sierpnia 2009r. wynika, że od dnia 7 lipca 2009r. A. G. przebywa w Zakładzie Karnym jako tymczasowo aresztowany do dyspozycji Prokuratury Rejonowej w K. Tymczasowy areszt zastosowano od dnia 7 lipca 2009r.
Zgodnie z treścią ustawy o pomocy społecznej osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń.
Powyższe oznacza, że z kręgu beneficjentów pomocy społecznej wyłączono osoby odbywające karę pozbawienia wolności i tymczasowo aresztowane. Osoby odbywające wymienioną karę tracą prawo do wszystkich świadczeń pomocowych i nie nabywają uprawnień do świadczeń w czasie przebywania w zakładzie karnym. Uzasadnieniem takiej regulacji jest fakt pozostawania osadzonych na utrzymaniu państwa, poza tym wobec tych osób ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy praktycznie nie występuje. Zgodnie z przepisami kodeksu karnego wykonawczego osobie odbywającej karę pozbawienia wolności i tymczasowo aresztowanej zapewnia się minimum 3 razy dziennie posiłek, o odpowiedniej wartości odżywczej, w tym co najmniej 1 gorący, odpowiednie warunki mieszkaniowe, odpowiednią do pory roku odzież, bieliznę oraz obuwie (art. 109-111 k.k.w.). Dzięki takim świadczeniom osoby te zwolnione są z zaspokajania własnym staraniem podstawowych potrzeb bytowych. Nie ma zatem przesłanek do udzielania im dodatkowego wsparcia w ramach pomocy społecznej.
Powyższe oznacza, że do czasu przebywania w Zakładzie Karnym, A.G. nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej.
Z tego też względu organ pierwszej instancji prawidłowo zawiesił A. G. prawo do zasiłku stałego od dnia zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania.
W skardze A. G. zarzucił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest niezgodna z prawem. Skarżący wymienia rzeczy jakie otrzymuje osoba tymczasowo aresztowana w Zakładzie Karnym. Twierdzi, że "wszystko resztę" można kupić w kantynie. Skarżący domaga się więc przywrócenia zawieszonego zasiłku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2010r. pełnomocnik z urzędu strony skarżącej podtrzymał twierdzenie i wnioski podnoszone w skardze. Wskazał nadto, na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007r. I SA/Wa 2007/06 LEX nr 325189, w którym Sąd stwierdził, że przepis art. 13 ust. 2 u.p.s. ma zastosowanie dopiero przy rozpatrywaniu wniosku osoby tymczasowo aresztowanej o przyznanie określonego świadczenia podstawie u.p.s. W okresie tymczasowego aresztowania nie można wydać na rzecz takiej osoby decyzji przyznającej świadczenia z pomocy społecznej. Na podstawie art. 13 ust. 2 nie można natomiast zawiesić realizacji świadczenia już przyznanego prawomocną decyzją.
W okresie tymczasowego aresztowania nie można zatem wydać na rzecz takiej osoby decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej, jednakże nie można zawiesić realizacji świadczenia już przyznanego.
Jeżeli prawo do świadczenia istnieje w chwili aresztowania, to wypłata świadczenia jest tylko kwestią wykonania prawomocnej decyzji.
Zdaniem pełnomocnika taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zawieszenie więc prawa do zasiłku stałego nie było zasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktem widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593) w brzmieniu: "Osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczenia z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń".
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznało skarżącemu zasiłek stały od 1 czerwca 2004r. na stałe.
Skarżący w dniu 7 lipca 2009r. został tymczasowo aresztowany i przebywa w Zakładzie Karnym w K. do dyspozycji Prokuratury Rejonowej w K. sygn. akt [...].
W tym stanie rzeczy organ administracyjny na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zawiesił skarżącemu z dniem 7 lipca 2009r. prawo do zasiłku stałego z powodu tymczasowego aresztowania.
W ocenie Sądu organ rozpoznając sprawę nie naruszył przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji.
Z kategorycznego brzmienia przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wynika, że "osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawno do świadczeń z pomocy społecznej".
W tej sytuacji organ orzekający był zobowiązany do zawieszenia prawa do pobierania przez skarżącego w okresie tymczasowego aresztowania zasiłku stałego z pomocy społecznej.
Ponadto w sprawie należy wskazać, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie sami pokonać, a zadaniem polityki społecznej jest wspieranie takich osób w dążeniu do zaspakajania niezbędnych potrzeb życiowych.
Skarżący jest osadzony tymczasowo w Zakładzie Karnym, nie jest obciążony troszczeniem się o swoje życie, stan zdrowia i zakwaterowanie bowiem ma zapewnioną podstawową egzystencję, o którą nie musi zabiegać.
Trudno zatem dopatrzyć się potrzeby dodatkowego wsparcia z pomocy społecznej, w okresie tymczasowego aresztowania skarżącego.
Z tych względów Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007r. I SA/Wa 2007/06.
Skarga zatem jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych należało oddalić na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.).
Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 250 cyt. wyżej ustawy w związku z § 2 i 3 oraz 18 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348).