Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 listopada 2015 r. R. B. (dalej: skarżący), zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, powołując się na art. 7 Konstytucji RP, z wnioskiem o zbadanie przez Sąd, czy funkcjonariusz Zakładu Karnego w W., w którym przebywa skarżący, działał w granicach swojej kompetencji, otwierając korespondencję skierowaną do skarżącego.
Zarządzeniem Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, braków formalnych skargi z dnia 25 listopada 2015 r., poprzez wskazanie, jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej jest przedmiotem zaskarżenia, jakiego organu administracji publicznej ze wskazaniem daty wydania i numeru aktu. Jednocześnie pouczono skarżącego o treści przepisu art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającego zakres spraw polegających kognicji sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 21 grudnia 2015 r., wskazał, że w związku z błędnym sporządzeniem skargi wnosi o przekazanie jej do Prokuratury Okręgowej we W. w celu zbadania, czy zachodzi podejrzenie popełnienia przez pracownika zakładu karnego czynu z art. 267 § 1 w związku z art. 231 § 1 kodeksu karnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocenę merytorycznej zasadności skargi powinno zawsze poprzedzać badanie jej wymogów formalnych, w tym warunku dopuszczalności takiej skargi, a zatem ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Jednocześnie wskazać należy,że stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego).
W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że jeżeli warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz internetowa Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w badanej sprawie. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków skargi została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 15 grudnia 2015 r. Wobec tego liczony z uwzględnieniem tej daty termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał z dniem 22 grudnia 2015 r. Po upływie terminu 7-dniowego skarżący nadesłał pismo z dnia 21 grudnia 2015 r., wniesione w dniu 28 grudnia 2015 r. (za pośrednictwem administracji zakładu karnego). Pismo to nie czyniło jednak zadość wezwaniu Sądu, a w konsekwencji braki skargi nie zostały w zakreślonym terminie uzupełnione.
Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.