Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...], wydanym na podstawie ogólnie powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz.1594) oraz ustawy z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 210, poz. 2036), po przeprowadzonym badaniu lekarskim rozpoznała u Ł.N. nadciśnienie tętnicze I stopnia (§ 39 pkt 1) oraz astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu (§ 13 pkt 3) i uznała go zdolnym do czynnej służby wojskowej, przyznając mu kategorię "A".
W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, iż stwierdzone schorzenia kwalifikują do wyżej wskazanej kategorii zdolności do służby wojskowej.
W odwołaniu od niniejszego orzeczenia Ł. N. wniósł o zmianę kategorii zdolności i zwolnienie go z obowiązku pełnienia czynnej służby.
Wskazał, że leczy się z powodu nadciśnienia tętniczego i astygmatyzmu krótkowzrocznego obu oczu.
Nadto dodał, że stale przyjmuje leki (Prestarium), a stan jego zdrowia systematycznie się pogarsza. Ma ciągłe wahania i skoki ciśnienia, którym towarzyszą silne bóle i zawroty głowy. Stwierdził, że w związku z tym zauważa u siebie nadmierną pobudliwość nerwową oraz zaburzenia widzenia.
Orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...]Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., po rozpatrzeniu odwołania oraz analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002r. Nr 21, poz. 205 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz.1594) oraz § 22 ust. 1 i 2, § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595), nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy.
W motywach rozstrzygnięcia podała, że ze zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych badań lekarskich specjalistycznych nie wynika, by aktualny stopień nasilenia zaburzeń ze strony układu krążenia i narządu wzroku upośledzał sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie badanego w Gr. I osób badanych za niezdolnego do czynnej służby wojskowej.
Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w tej sytuacji Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. prawidłowo uznała, że nadciśnienie tętnicze I stopnia oraz astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu, mieszczące się w zakresie pojęciowym § 39 pkt 1 i § 13 pkt 3 z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, kwalifikują do wskazanej na wstępie kategorii zdolności do służby wojskowej.
Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna w postaci zaświadczeń lekarskich SPZOZ K. n/O. i NZOZ K. n/O. z dnia [...]r., nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości, co do oceny stopnia nasilenia zaburzeń ze strony układu krążenia i narządu wzroku, dokonanej przez badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Ł. N. zarzucił, że orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. narusza art. 7 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów.
W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Nadto podniósł, iż wnosząc odwołanie załączył do niego stosowną dokumentację, której treść podważała słuszność dokonanych przez organ I instancji ustaleń, a którą pominęła Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Dokumenty te miały świadczyć o tym, że choruje on na astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu i nadciśnienie tętnicze II stopnia.
W odpowiedzi na skargę organ wojskowy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, argumentując jak w decyzji ostatecznej. Dodał jednocześnie, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o istotne dla całości sprawy badania lekarskie specjalistyczne (internistyczne oraz ocenę okulistyczną dna oka i ostrości wzroku), w świetle których, zarówno nadciśnienie tętnicze I stopnia, jak i wada wzroku Vodex [...]cc - [...]; Vosin [...]cc - [...], zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach mieszczą się w zakresie pojęciowym § 39 pkt 1 i § 13 pkt 3.
Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna w postaci zaświadczeń lekarskich, zarówno w przypadku zaburzeń ze strony układu krążenia, jak i narządu wzroku, potwierdza zdaniem Komisji ustalenia wojskowych komisji lekarskich odnośnie stopnia ich nasilenia, natomiast brak jest danych by istniały przesłanki do uznania nadciśnienia tętniczego II stopnia - nie stwierdzono zmian narządowych.
Niezasadnym jest również zarzut naruszenia treści art. 7 kpa, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia skarżący otrzymał pełne wyjaśnienie faktów, na których oparła się komisja lekarska rozpatrująca odwołanie z podaniem przepisów prawa obowiązujących w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługiwała na uwzględnienie lecz z innych przyczyn niż w niej wskazane.
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności poborowego do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia. Dlatego też do tego rodzaju rozstrzygnięć odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. l SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r. SA/Gd 1655/95- OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). (...) Rozstrzyganie o zdolności do służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu.
Zgodnie dokonanym rozpoznaniem, skarżący został zakwalifikowany do kategorii "A" zdolności do służby wojskowej, tj. został uznany za zdolnego do czynnej służby wojskowej. Z lektury akt sprawy wynika, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że organy orzekając w oparciu o przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, popełniły błąd, zaś dokonana kwalifikacja schorzenia skarżącego według § 39 pkt 1 i § 13 pkt 3 Załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595) niewątpliwie uzasadniała przyznaną kategorię zdolności do służby wojskowej.
Jednakże Sąd spostrzegł, iż skarżący na etapie skargi do Sądu po raz pierwszy przedstawił zaświadczenie lekarskie, datowane na dzień [...]r., wydane przez specjalistę medycyny rodzinnej lek. A. M. z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A. w K. nad O., z którego wynika, że Ł. N. cierpi m.in. na nadciśnienie tętnicze II stopnia.
Ponieważ kwestia ta nie była wcześniej przez skarżącego podnoszona, organ odwoławczy ustosunkował się do niej dopiero w odpowiedzi na skargę, jednakże biorąc pod uwagę fakt, iż odpowiedź na skargę nie jest integralną częścią decyzji, nie ma to w sprawie znaczenia.
Sąd wskazuje, iż ujawnienie w sprawie nowych okoliczności faktycznych może prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy.
Ujawniona w niniejszej sprawie okoliczność może mieć znaczenie prawne i może też w konsekwencji prowadzić do zmiany treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Jednakże ocena tego pozostaje w gestii organów administracyjnych.
Zdaniem Sądu w sprawie będącej przedmiotem rozważań wystąpiły przesłanki, których obecność otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną.
Tak więc, w zaistniałej sytuacji rozważyć należy, czy w chwili badania dla celów orzeczniczych, skarżący istotnie był w innym stanie zdrowia niż stwierdził to organ I instancji.
Odpowiadając na zarzut skargi dotyczący przedstawienia wraz z odwołaniem dokumentacji mającej potwierdzać, że skarżący cierpi na nadciśnienie tętnicze II stopnia stwierdzić trzeba, iż owszem w dniu [...]r. przedstawił on m.in. zaświadczenie lekarskie z dnia [...]r. jednakże, w opinii Sądu, jest ono sporządzone nieczytelnie i trudno wywnioskować, że opisuje powyższe schorzenie. Z kolei w odwołaniu skarżący na ten temat się nie wypowiedział.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
W myśl art. 239 pkt 1 lit. f Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawach z zakresu powszechnego obowiązku obrony. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał poniesienia jakichkolwiek innych kosztów procesowych, dlatego Sąd pominął orzeczenie w tym przedmiocie.
Ze względu na charakter orzeczenia Sąd nie orzekł w przedmiocie jego wykonania.