Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 79/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. K. na czynność Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zapewnienia pomocy w dowożeniu dziecka do niepublicznej szkoły podstawowej z tym uzasadnieniem, że przedmiotowa skarga została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., W ocenie Sądu strona uchybiła ustawowemu czternastodniowemu terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, spowodowanego zaskarżoną czynnością z dnia 7 lipca 2015 r. W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji, a zatem zaistniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej.
Pełnomocnik skarżącej sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia..
Pismem z dnia 28 września 2016r.(data wpływu 6 października 2016 r.) skarżąca wystąpiła z wnioskiem o "przywrócenie terminu ponownego rozpatrzenia skargi" z tym uzasadnieniem,że organ wprowadził ją w błąd, informując o tym,iż pismo z dnia 7 lipca 2015r. nie jest decyzją administracyjną i nie pouczył jej o instytucji odwoławczej.
Biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącej Sąd zakwalifikował go jako wniosek o przywrócenie czternastodniowego terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (...). Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przy czym wskazać w tym miejscu należy, że wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, m.in. gdy nie dotyczy terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego.
Jak wynika z pisma procesowego skarżącej z dnia 28 września 2016r. wystąpiła ona do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie czternastodniowego terminu do złożenia do właściwego organu administracyjnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tego rodzaju wezwanie ma umożliwić sądową kontrolę działalności organów administracyjnych. Nie stanowi ono jednak instytucji postępowania sądowoadministracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest środkiem prawnym, wprowadzonym w art. 52 § 3 p.p.s.a., w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, stanowiącym surogat środka zaskarżenia wynikającego z przepisów ustaw procesowych, w tym Kodeksu postępowania administracyjnego. Adresatem, do którego ten środek jest kierowany jest organ, który wydał akt lub dokonał czynności, przeciwko którym ma być wniesiona skarga. Strona bowiem żąda przywrócenia terminu do dokonania czynności, do której załatwienia jest właściwy organ.
Natomiast czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a, jest terminem prawa procesowego. W związku z tym normatywną podstawą do działania tego organu, w przypadku gdy brak jest odpowiedniej regulacji prawnej umożliwiającej traktowanie podmiotu korzystającego z tego środka w sposób nie gorszy niż skarżących, którym przysługują środki zaskarżenia, o jakich mowa w § 1 i 2 art. 52 p.p.s.a, powinny być te przepisy, które odnoszą się do najbliższych procesowo sytuacji załatwianych przez dany organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10, ONSAiWSA 2011, nr 3, poz. 50, i z dnia 6 lipca 2011 r.).
W niniejszej sprawie takimi przepisami są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące przywrócenia terminu. Tym samym, to do odpowiedniego organu administracyjnego winien zostać skierowany wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku skarżącej, wniosek taki winna ona skierować do Prezydenta Miasta L. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma jedynie umożliwić sądową kontrolę działalności organów administracyjnych. Wprawdzie jak wynika z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Oznacza to,że Sąd jest uprawniony do oceny, czy istnieją przesłanki przywrócenia przedmiotowego terminu. Nie wydaje jednak w tym zakresie odrębnego postanowienia i w przypadku uznania,że uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego, przystąpi do merytorycznego rozpoznania skargi (zob. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 6 wyd. s. 449). W niniejszej sprawie Sąd analizował pod tym kątem przypadek skarżącej i wypowiedział się w tym zakresie w podanym na wstępie postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2016 r.,
Zdaniem Sądu przyjęte w cytowanym wyżej art. 52 § 3 p.p.s.a. rozwiązanie wyklucza złożenie wniosku o przywrócenie terminu w trybie przepisów art. 86 i 87 p.p.s.a., albowiem powyższe przepisy dotyczą sytuacji uchybienia terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym,zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością poprzedzającą wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego. Z tego względu nieuprawnione jest twierdzenie, że na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd może orzec w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, jaką stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia przedmiotowego wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a.