Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w P. orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...]uznała M. P. za zdolnego do służby wojskowej - Grupa I kat. "A"
Komisja rozpoznała u poborowego:
- 1. nieznaczne zaburzenia adaptacyjne § 68 pkt 1;
- 2. uszkodzenie ścięgna zginaczy palca V ręki prawej nieznacznie upośledzające chwyt § 82 pkt 6;
- 3. wygojone złamanie podstawy I kości śródręcza prawego bez §.
W odwołaniu od powyższego orzeczenia M. P. wystąpił o uzupełniające badania z uwagi na częste bóle w miejscach blizn po otrzymanych ciosach nożem.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji uzasadniając, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła uchybień orzeczniczych. Uznano, że schorzenia oraz ich nasilenia ustalone w wyniku specjalistycznych badań lekarskich (psychiatryczne, ortopedyczne) są następujące:
- 1. nieznaczne zaburzenia adaptacyjne § 68 pkt 1;
- 2. uszkodzenie ścięgna zginaczy palca V ręki prawej nieznacznie upośledzające chwyt § 82 pkt 6;
- 3. wygojone złamanie podstawy I kości śródręcza prawego bez §.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu powtórzył argumenty przytoczone w odwołaniu wyjaśniając ponadto, że w okresie ostatniego roku nastąpiły zmiany w jego zdrowiu psychicznym i leczy się psychiatrycznie. Na potwierdzenie tego do skargi dołączył opinię lekarza psychiatry, historię choroby wydaną przez P. Ośrodek Zdrowia Psychicznego.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej ponieważ ustalenie stanu zdrowia M. P. oparto na wynikach specjalistycznych badań lekarskich przeprowadzonych przez lekarzy upoważnionych do badań dla potrzeb orzeczniczych wojskowych komisji lekarskich a ustalenia zdolności do służby wojskowej dokonano zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm./
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego), z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracyjny obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Skargę należy uznać za zasadną.
W sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa procesowego. Nie zostały w niej bowiem prawidłowo ustalone przesłanki warunkujące stopień zdolności do służby wojskowej (art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego), co w uzasadnieniu decyzji winno znaleźć odzwierciedlenie przez przedstawienie zebranego pełnego materiału dowodowego i jego oceny dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm./ orzeczenia o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w § 1 właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej z uwzględnieniem wyników specjalistycznych a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej według wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia.
Wojskowa Komisja Lekarska wydaje orzeczenie na podstawie badania lekarskiego według kategorii i kryteriów, o których była wyżej mowa oraz na podstawie dokumentacji lekarskiej i innych dokumentów mających znaczenie w sprawie w szczególności dotyczących przebiegu i warunków pełnienia służby wojskowej przez osobę badaną o ile taką służbę już pełniła. W uzasadnionych wypadkach komisja lekarska może wydać orzeczenie wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji lekarskiej /§ 18 ust. 1 i 2 omawianego rozporządzenia/.
Komisja Odwoławcza orzeka w zasadzie na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach orzeczniczo-lekarskich i tylko w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie a także skierować badanego na obserwację szpitalną. Komisja może również przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania komisji, która wydała orzeczenie /§ 32 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia/.
Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 3 orzeczenia wojskowych komisji lekarskich powinny zawierać szczegółowe uzasadnienie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie zarówno zaskarżone orzeczenie jak i je poprzedzające orzeczenie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem powyższych zasad procedury administracyjnej co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska jak i Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska ustaliły schorzenia:
- - nieznacznie zaburzenia adaptacyjne § 68 pkt 1
- - uszkodzenie ścięgna zginaczy palca V ręki prawej nieznacznie upośledzające chwyt § 82 pkt 6;
- - wygojone złamanie podstawy I kości śródręcza prawego bez §.
Podkreślić trzeba, że cytowane rozporządzenie w § 68 pkt 1 wymienia nieznaczne zaburzenia adaptacyjne kwalifikujące poborowego do Kategorii "A" - zdolny do służby wojskowej.
Natomiast 68 pkt 2 § wskazuje, iż znaczne zaburzenia adaptacyjne, poddające się korekcji zalicza poborowego do kategorii "B" - czasowo niezdolny do służby wojskowej, co oznacza przemijające upośledzenie ogólnego stanu zdrowia albo ostre lub przewlekłe stany chorobowe, które w okresie do 24 miesięcy od dnia badania rokują odzyskanie zdolności do służby wojskowej (...).
Jak wynika z treści przytoczonego § 68 pkt 1 i 2 zawiera on zwroty niedookreślone, takie jak "znacznie" i "nieznacznie". Chodzi tu o stopień zaburzeń adaptacyjnych, od którego zależy, czy poborowy będzie, czy też nie będzie odbywał służbę wojskową. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2000 r. /III SA 879/00/ podkreślił, że tam, gdzie obowiązujące przepisy określają stopień schorzenia pojęciami ogólnymi, obowiązkiem komisji jest dokładnie uzasadnić przyjęcie konkretnego punktu lub paragrafu.
Inaczej rzecz biorąc w tej konkretnej sprawie należało skarżącemu wyjaśnić, jaka jest różnica między stanem "nieznacznie" a "znacznie". W przeciwnym razie orzeczenie nie poddaje się kontroli i co warte podkreślenia nie co do istoty rozpoznania ale jego przesłanek.
Z analizy akt rozważanej sprawy wynika, że skarżący przedłożył organom orzekającym historię choroby wydaną przez P. Ośrodek Zdrowia Psychicznego. Potwierdzeniem tego jest zapis w skierowaniu do badań lekarsko - specjalistycznych z dnia [...]r. "przedstawiono kartotekę z poradni PZP od [...]r.).
Według przepisu art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględzin.
Reguła w nim wyrażona nie został wyłączona przepisami ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz. U. Nr 4, poz. 16 ze zm./, w której cytowane rozporządzenie znalazło swoją podstawę.
Tak więc gdy skarżący przedstawił dokumenty o których mowa wyżej powinny być one traktowane jako dowód w sprawie i poddane należytej ocenie /art. 80 kpa/.
Tymczasem w zaskarżonych orzeczeniach zabrakło jakiegokolwiek odniesienia do przedłożonych przez skarżącego dokumentów a przede wszystkim nie uzasadniono przyczyny odmowy wiarygodności przedstawionym dowodom /art. 107 § 3 kpa/.
W tym stanie rzeczy, skoro zostały naruszone przepisy kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c powołanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.
W związku z tym, iż uchylona decyzja z uwagi na jej charakter nadaje się do wykonania sąd uznał w oparciu o art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że w okresie po wydaniu wyroku a przed jego uprawomocnieniem zaskarżony akt administracyjny nie może być wykonany.