Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Z. na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie rozkładu czasu służby strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 82, poz. 530) ustalił T. W. z dniem [...]r. system zmianowy pełnienia służby w Sekcji Operacyjno-Szkoleniowej Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Z..
W odwołaniu złożonym od tej decyzji T. W. wniósł o jej uchylenie jednocześnie zarzucając, że wydana decyzja nie tylko zmienia rozkład pełnienia jego służby ale podąża w kierunku powierzenia mu obowiązków w Powiatowym Stanowisku Kierowania.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. na podstawie art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 147 poz. 1230 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz art. 138 §1 pkt 1 Kpa utrzymał wydaną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazano, że zmianowy system pełnienia służby został ustalony T. W. w związku z trudnościami w zapewnieniu obsady osobowej Powiatowego Stanowiska Kierowania a ponadto wnioskiem Kierownika Sekcji Operacyjno – Szkoleniowej w Komendzie Powiatowej PSP w Z.. Wcześniej stwierdzono, że T. W. wykonuje bez uchybień obowiązki dyżurnego operacyjnego oraz posiada do tego odpowiednie wykształcenie i doświadczenie zawodowe.
Organ odwoławczy stwierdził, że wydana decyzja Komendanta Powiatowego PSP nie wypełnia dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy, tj. nie zmienia T. W. mianowania na stanowisko, nie przenosi na inne stanowisko służbowe a także nie powierza pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, a jedynie określa miejsce pełnienia służby i system jej pełnienia.
Zdaniem organu odwoławczego czas pełnienia służby strażaka jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Zasady służby w Państwowej Straży Pożarnej zostały tak określone, by zapewnić możliwość przeprowadzania sprawnych i skutecznych akcji ratowniczo – gaśniczych. Osoby zdecydowane na podjęcie służby oraz te, które pełnią tę służbę powinny mieć świadomość tego faktu.
Organ I instancji wydając decyzję o zmianie rozkładu czasu służby miał na celu wyłącznie dobro służby oraz prawidłową realizację zadań służbowych w celu zabezpieczenia rejonu działania Komendy Powiatowej PSP w Z., a T. W. posiada wszelkie predyspozycje zawodowe (tj. doświadczenie zawodowe, wyszkolenie i wykształcenie) aby sprostać tym zadaniom.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. W. podał, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji zajmował stanowisko inspektora będąc odpowiedzialnym za sprawy kwatermistrzowsko – techniczne. Teraz zajmuje to samo stanowisko, tj. inspektora i jest odpowiedzialny za organizację działań ratowniczych na terenie powiatu z..
Skarżący dodał również, że zajmując stanowisko inspektora oddelegowano go na okres 6 miesięcy do pełnienia obowiązków kierownika sekcji kwatermistrzowsko – technicznej oraz na okres 3 miesięcy, jako pomocnika dyżurnego operacyjnego. Zdaniem skarżącego po okresie oddelegowania powinien wrócić do pełnienia swoich obowiązków, ale Komendant Powiatowy PSP przeniósł go na inne stanowisko służbowe, co uważa za manipulację.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Stwierdzono, że zaskarżona decyzja dotyczy jedynie systemu pełnienia służby na dotychczasowym stanowisku inspektora, a nie odnosi się ona, jak twierdzi skarżący, do innego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 88, poz. 400 ze zm.) stanowi, iż czas pełnienia służby strażaka jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. W ust. 2 art. 35 zostało natomiast przewidziane upoważnienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia, w drodze rozporządzenia, rozkładu czasu pracy służby strażaków. Rozporządzenie takie zostało wydane w dniu 21 lipca 1997 r. (Dz. U. Nr 82, poz. 530 ze zm.).
W §1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenie stanowi, iż wprowadza się rozkład czasu pracy służby zmianowy – obowiązujący strażaków pełniących służbę w jednostkach ratowniczo – gaśniczych, z wyłączeniem dowódców i ich zastępców, a także obowiązujący strażaków pełniących służbę w pozostałych jednostkach organizacyjnych PSP na stanowiskach związanych z bezpośrednim organizowaniem i prowadzeniem akcji ratowniczych z zapewnieniem bieżącego dozoru, oraz z wykonywaniem innych zadań wymagających ciągłości służby.
W przepisie §6 rozporządzenie przewiduje jeszcze jako wyłączenie stanowiąc, że jego przepisów nie stosuje się do strażaków wyznaczonych na stanowiska nauczyciela akademickiego w zakresie wynikającym z wykonywania obowiązków dydaktycznych i naukowych określonych w planach studiów i programach nauczania.
Skarżący został mianowany na stanowisko inspektora w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Z. dnia [...]r.
Z zakresu czynności w aktach sprawy wynika, że skarżący zajmował najpierw etat kierownika sekcji ds. kwatermistrzowsko – technicznych, a następnie pomocnika dyżurnego operacyjnego. Obowiązki dyżurnego operacyjnego zostały skarżącemu powierzone na wniosek kierownika Sekcji Operacyjno – Szkoleniowej KP PSP w Z. z dnia [...]r. w związku z "występującymi trudnościami w zapewnieniu obsady osobowej Powiatowego Stanowiska Kierowania". W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy słusznie stwierdził, że zasady służby w PSP zostały określone, by zapewnić możliwość przeprowadzenia sprawnych i skutecznych akcji ratowniczo – gaśniczych, czego podejmujący służbę powinni być świadomi.
Wbrew wywodom skargi, w jednym i drugim przypadku (zajmowania etatu kierownika sekcji ds. kwatermistrzowsko – technicznych, później pomocnika dyżurnego operacyjnego) skarżący zajmuje to samo stanowisko służbowe: inspektora, zgodnie ze wspomnianym aktem mianowania. Z decyzji organu
I instancji do tego wynika, że uposażenie skarżącego pozostaje bez zmian.
Z tych względów skargę nie zasługującą na uwzględnienie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).