Uzasadnienie
[...] zwrócił się do Burmistrza [...] z wnioskiem o przyznanie lokalu socjalnego.
W odpowiedzi, pismem z dnia 3 października 2013 r., poinformowano wnioskodawcę o podstawie prawnej i trybie ubiegania się o najem lokalu socjalnego.
Wyżej wymieniony, uznając wskazane pismo za odmowę przyznania mu lokalu socjalnego, wniósł do tutejszego Sądu skargę w tym przedmiocie.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe wyliczenie stwierdzić należy, że zaskarżone pismo, stanowiące w istocie odpowiedź organu na żądanie skarżącego, który dąży do zawarcia z Gminą [...] umowy najmu znajdującego się w zasobach Gminy lokalu socjalnego, nie spełnia wymogów koniecznych do zakwalifikowania go do którejkolwiek z form aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Podkreślenia wymaga, iż zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.). Ustawa ta nie przewiduje załatwiania spraw przyznawania uprawnień do lokalu w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Odnosi się to również do czynności poprzedzających nawiązanie stosunku najmu. Prawdą jest, że realizowane przez gminę zadania związane z zapewnieniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy są zadaniami z zakresu administracji publicznej. Niemniej jednak znamiennym jest, że skarżący dąży do zawarcia umowy, która uczyniłaby go najemcą lokalu. Te kwestie zaś są bezsprzecznie regulowane umowami cywilnoprawnymi i do rozstrzygania sporów w tym zakresie właściwe są sądy powszechne.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.