Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. K. Z. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu "wezwanie ostatecznego nakazu zapłaty".
Pismem z dnia [...]r. Sąd wezwał skarżącego do skonkretyzowania pisma z dnia [...] r. poprzez wskazanie skarżonego aktu lub czynności z zakresu działalności administracji publicznej.
Wobec braku odpowiedzi, pismem z dnia [...]r. Sąd poinformował skarżącego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie jest właściwy w sprawach dotyczących nakazów zapłaty - właściwy jest tu sąd powszechny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Ustawa ta w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i w § 3, a także na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 omawianej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje jedynie oceny legalności decyzji organów administracji, nie posiadając kompetencji do zastępowania tych organów w zakresie działalności administracji czy też ustalania motywów jakimi się kierował organ w ramach swoich działań.
Żądanie skarżącego wykracza zatem poza ustawowy zakres kognicji przyznanej sądowi administracyjnemu. Ze względu na charakter orzeczeń tego Sądu nie może on wydawać wyroków zasądzających, ustalających lub kształtujących prawo.
Z powyższego wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej, wynikającej z art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż żądanie skarżącego ma charakter cywilnoprawny, a nie administracyjnoprawny i może być dochodzone jedynie na drodze powództwa cywilnego.
Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 cytowanego Prawa.