Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po ponownym rozpatrzeniu wniosku A.W. (dalej: Skarżący) utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności umowy w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt małoletniego B. W. w Domu Pomocy Społecznej w M..
W uzasadnieniu postanowienia pouczono Skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarżący otrzymał postanowienie w dniu 8 października 2013 r.
W dniu 8 listopada 2013 r. Skarżący wysłał listem, skargę na to postanowienie. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W odpowiedzi na skargę z dnia 5 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w przytoczonym art. 247 p.p.s.a. bowiem z akt sprawy wynika, że postanowienie stanowiące przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., doręczono Skarżącym w dniu 8 października 2013 r. Oznacza to, iż dzień 7 listopada 2013 r. (czwartek) - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. czyli już po upływie terminu.
Artykuł 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (Hanna Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/27), a więc i w sytuacji takiej jak rozważana.
Przyjąć zatem należy, że skarga jest spóźniona, a tym samym oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., gdyż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia.
Dodać należy, iż skarżący nie zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.