Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez J. L. (dalej: Skarżący) na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego okres służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarżący otrzymał postanowienie w dniu 6 października 2014 r.
W dniu 7 listopada 2014 r. Skarżący wysłał listem, skargę na to postanowienie.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Z zawartego w aktach sprawy potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie stanowiące przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., doręczono Skarżącemu w dniu 6 października 2014 r. Oznacza to, iż dzień 5 listopada 2014 r. (środa) - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona w dniu 7 listopada 2014 r. czyli już po upływie terminu.
Biorąc pod uwagę powyższe, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucić.
Stąd orzeczono jak w sentencji.