Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Z. B. (dalej: skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] wydana na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej: ustawa, utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...], nr [...] o uznaniu skarżącego z dniem 16 września 2011 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu decyzji wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu 6 lipca 2009 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia 14 lipca 2009 r. Zasiłek dla bezrobotnych pobierał od dnia 14 lipca 2009 r. do dnia 13 lipca 2010 r. W dniu 25 stycznia 2011 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W., w którym poinformowano, że od dnia 1 marca 2009 r., zgodnie z wyrokiem Sądu, przyznano skarżącemu rentę z tytułu niezdolności do pracy, płatną do dnia 28 lutego 2011 r. Jednocześnie wezwano o podanie kwot wypłaconych zasiłków dla bezrobotnych od dnia 1 marca 2009 r. do ich wstrzymania w celu potrącenia z wyrównania.
Pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. poinformowano ZUS we W., że skarżący w okresie od dnia 14 lipca 2009 r. do dnia 13 lipca 2010 r. pobrał zasiłek dla bezrobotnych na łączną kwotę 6.948,20 zł brutto.
Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 6 lipca 2009 r. i przyznania prawa do zasiłku od dnia 14 lipca 2009 r. w wysokości 575 zł miesięcznie oraz utraty prawa do zasiłku od dnia 14 lipca 2010 r., a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał w dniu 8 lutego 2011 r. decyzję, w której uchylił decyzje z dnia 6 lipca 2009 r. i z dnia 18 sierpnia 2010 r. oraz orzekł o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 6 lipca 2009 r. Decyzję tę strona otrzymała w dniu 11 lutego 2011 r. i jej nie kwestionowała, stała się zatem ostateczna i prawomocna, po upływie 14 dni od daty jej doręczenia.
Dalej ustalono, że skarżący, po raz kolejny, zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. i dokonał rejestracji w dniu 16 września 2011. Bezrobotny przedłożył zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 13 czerwca 2011 r., w którym podano, że pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od dnia 20 marca 1996 r. do dnia 28 lutego 2011 r. oraz orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] w którym podano, że nie jest on niezdolny do pracy.
Decyzją Starosty W. z dnia [...] orzeczono o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.
Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie prawa do zasiłku. W wyjaśnieniach m.in. podał, że w 2009 r. odebrano mu prawo do pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. W szeregu odwołań od orzeczeń i decyzji ZUS sprawa trafiła do Sądu. Finałem procesu sądowego trwającego ponad rok, zakończonego prawomocnym wyrokiem, Sąd przyznał mu prawo do pobierania renty z ZUS. W czasie trwania procesu był zarejestrowany w PUP z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 lipca 2009 r. do dnia 13 lipca 2010 r. Wyrokiem sądu został objęty świadczeniem rentowym z ZUS od dnia 1 marca 2009 r. do dnia 28 lutego 2011 r. ZUS dokonał wypłaty zaległego świadczenia na podstawie wyroku Sądu i tym samym zwrócona została kwota pobranego zasiłku dla bezrobotnych wypłaconego przez PUP w W., zatem w okresie od dnia 14 lipca 2009 r. do dnia 13 lipca 2010 r. nie był bezrobotnym.
Dalej podał, że oddział ZUS we W. w dalszym ciągu odmawia mu prawa do przedłużenia świadczeń - renty. W dniu 31 maja 2011 r. otrzymał orzeczenie lekarza orzecznika ZUS informujące go, że nie jest niezdolny do pracy. Ponownie został "uzdrowiony" przez ZUS. Mając przykre doświadczenie z 2009 r., np. "przeciągania w czasie", przez urzędników ZUS wszelkich procedur postępowań administracyjnych w związku z brakiem środków na własne utrzymanie i leczenie, zarejestrował się w lipcu 2011 r. Dnia 23 września 2011 r. otrzymał decyzję o odmowie wypłaty świadczenia - zasiłku. Uważa, że niesłusznie został pozbawiony prawa do zasiłku. Orzeczenia wadliwe ZUS zostaną zaskarżone do Sądu tak jak w sytuacji z 2009 r., tym bardziej że dopiero 7 października 2011 r. otrzymał orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS dotyczące przeprowadzonego badania w dniu 3 marca 2011 r. Ponownie odmówiono mu prawa do renty.
Dalej organ odwoławczy wskazał, ze decyzja Starosty W. z dnia [...] zawiera w sobie dwa rozstrzygnięcia, a mianowicie: o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 16 września 2011 r., o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W dniu rejestracji, tj. dnia 16 września 2011 r. skarżący spełnił warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy do posiadania statusu osoby bezrobotnej. W tym dniu bowiem wypełnił kartę rejestracyjną bezrobotnego i poświadczył własnoręcznym podpisem prawdziwość danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej, zatem zasadnie w decyzji I instancji orzeczono o przyznaniu skarżącemu statusu bezrobotnego z dniem 16 września 2011 r.
Odnosząc się do żądania skarżącego dotyczącego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych stwierdzić należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
Do 365 dni, o którym mowa wyżej, zalicza się również zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, między innymi okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu 16 września 2011 r. i przedłożył zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynika, że w okresie od 20 marca 1996 r. do 28 lutego 2011 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy.
Okres 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniej rejestracji, w przypadku skarżącego, przypada od dnia 16 marca 2010 r. do dnia 15 września 2011 r. W tym okresie skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy od dnia 16 marca 2010 r. do dnia 28 lutego 2011 r., tj. 350 dni.
Niewątpliwie w przypadku skarżącego okres uprawniający do nabycia zasiłku jest krótszy niż 365 dni. Wynosi bowiem 350 dni, dlatego zasadnie odmówiono skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Argumenty wskazane w odwołaniu nie mogą prowadzić do uchylenia, czy też zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania prawa do zasiłku. Przepisy ustawy nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad i nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Na decyzję Wojewody [...] skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podniósł, że wydana decyzja jest niezgodna z prawem i narusza zasady współżycia społecznego. Wskazał, że od dnia 20 marca 1996 r. przebywał na rencie inwalidzkiej. W dniu 28 lutego 2011 r. utracił prawo do pobierania renty. W związku z tym zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 16 września 2011 r. Zarejestrowano go jako osobę bezrobotną ale bez prawa do zasiłku. Zdaniem skarżącego pozbawienie go zasiłku nastąpiło bez jego winy dlatego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej właściwości Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.
Na wstępie wskazać należy, iż skarżący nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przyznania statusu osoby bezrobotnej. Spełnia bowiem wymogi uznania za bezrobotnego określone w art. 2 pkt 2 ustawy. Sprzeciw skarżącego budzi natomiast fakt odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy, który legł u podstaw wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do okresu 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy).
Skarżący, spełniając warunki do uznania za osobę bezrobotną, zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 16 września 2011 r.
Niesporne w niniejszej sprawie jest, iż skarżący, rejestrując się jako osoba bezrobotna, przedstawił zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 czerwca 2011 r. z którego wynika, że w okresie od dnia 20 marca 1996 r. do dnia 28 lutego 2011 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy (k. 36 akt administracyjnych).
Tym samym, jak wynika z zaświadczenia ZUS, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od dnia 16 marca 2010 r. do dnia 15 września 2011 r. udokumentował jedynie okres 350 dni, przez który pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy. Jest to o 15 dni za mało w stosunku do wymaganego przez art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy okresu 365 dni. W świetle powyższych okoliczności prawidłowo orzeczono o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wskazać jednocześnie należy, że przepisy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania.
Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.