Uzasadnienie
W dniu [...] r. D. Kurator Oświaty we W. wydał decyzję Nr [...], którą uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia decyzję Starosty T. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w O. Ś. nr [...] z dnia [...] r. – aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego A. H. –M..
Skargę na powyższą decyzję sporządził Starosta T., która to skarga została następnie wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
D. Kurator Oświaty w dniu [...] roku wniósł do tut. Sądu odpowiedź na powyższa skargę wraz z wnioskiem o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarga nie pochodzi od osoby uprawnionej do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według art. 50 powołanej ustawy jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi) decyduje przepis prawa materialnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa organ administracji, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy oraz jego rzeczywisty związek z interesem prawnym organu administracji (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00 oraz z dnia 3 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 563/02). Powyższe wynika z faktu, iż skarżący wydając decyzję w pierwszej instancji nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji.
Starosta T. jest organem, który orzekał w sprawie jako organ I instancji, w związku z czym nie posiada on legitymacji do wniesienia skargi na decyzję D. Kuratora Oświaty we W.. Możliwość wniesienia przez organ I instancji skargi w przedmiotowej sprawie spowodowałoby, że organ ten byłby organem wydającym decyzję oraz stroną postępowania w zależności od etapu toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny- na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę jako niedopuszczalną odrzucił, o czym orzekł jak w sentencji.