Uzasadnienie
Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest samotną matką wychowującą czworo dzieci w wieku 23, 18, 16, 12 lat. Najmłodszy syn posiada orzeczenie o niepełnosprawności i wymaga całodobowej opieki, współdziałania w rehabilitacji, edukacji i specjalistycznego leczenia. Podała, że pobiera świadczenia z pomocy społecznej tj. świadczenia rodzinne, świadczenie rehabilitacyjne i pielęgnacyjne, zasiłek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 1279 zł oraz zaliczkę alimentacyjna 400 zł na najstarszego syna, co stanowi ogółem dochód w wysokości 1679 zł.
Wskazała, że posiada mieszkanie komunalne o powierzchni 74 m² i nie posiada innych nieruchomości oraz oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych.
Przepis art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze, iż skarżąca jest samotną matką wychowującą czworo dzieci pobierających naukę, w tym jedno niepełnosprawne, utrzymującą się ze świadczeń z pomocy społecznej, nieposiadającą majątku i wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika przyjąć trzeba, iż wykazała ona, że spełnia przesłanki warunkujące ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.