Uzasadnienie
"IC" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. W skardze zarzuca, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do skargi złożonej przez skarżącą na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W., który prowadząc wizję lokalną na terenie placu budowy nie dopuścił do udziału w niej przedstawiciela skarżącej mimo wcześniejszego powiadomienia go o miejscu i terminie wizji.
W wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. wydał decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych "C" spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. O powyższej decyzji nie powiadomiono skarżącej mimo, że zawiadamiając ją o wszczęciu postępowania i o wizji lokalnej uznano ją za stronę postępowania. Brak jednoznacznej odpowiedzi na skargę ze strony Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazuje na opieszałość jego działania, co uzasadnia skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję:
Skarga jest nieuzasadniona.
Stosownie do treści art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. tej ustawy.
Zarówno ze skargi jak i z zajętego stanowiska na rozprawie nie wynika, aby żądanie skargi mieściło się w treści art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1-4 cytowanej ustawy. Z tego względu skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Domaganie się przez skarżącą rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestii, czy ma ona przymiot strony, nie mieści się również w katalogu wymienionym w treści art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Zagadnieniem odrębnym jest weryfikacja ostatecznej decyzji z dnia 2 stycznia 2001 r. w sposób wskazany w art. 16 Kpa. Pozostaje ona jednak poza kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie.