Uzasadnienie
Stanisława L. wnosi skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. i (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż w 1999 r. złożyła pismo w sprawie niezgodnego z przepisami użytkowania lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. Sz. 2 m 7 należącego do Włodzimierza Sz. Lokal ten znajduje się nad lokalem skarżącej. Skarżąca twierdzi, że ww. lokator zamontował w łazience silnik z kompresorem do produkcji gazów w sprayu. Urządzenie to jest włączane o różnych porach dnia i nocy, przy czym "okropnie buczy". Oprócz tego zdaniem skarżącej sąsiad przerobił instalację wodociągową, co powoduje częste braki wody i to, że u skarżącej jest w kranie brudna woda. Skarżąca zgłaszała tę sprawę organom nadzoru budowlanego szczebla powiatowego i wojewódzkiego łącznie z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i Ministrem Infrastruktury, jednak sprawa pozostaje dalej nie załatwiona.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. W. w odpowiedzi na skargę wyjaśnia, że w sprawie tej została wydana decyzja (...) z dnia 23 kwietnia 2001 r., przed której wydaniem, jak i po ze skarżącą była prowadzona szeroka korespondencja.
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odpowiadając na skargę informuje, iż pismo skarżącej z dnia 14.12.1999 r. zgodnie z właściwością przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. Potwierdza informację, że w sprawie skarżącej została wydana decyzja umarzająca postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego. Od decyzji tej skarżąca nie złożyła odwołania. Korespondencja ze skarżącą była prowadzona w trybie skargowym, dlatego chybiony jest zarzut dotyczący bezczynności organu stopnia wojewódzkiego, w związku z czym (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważyły, co następuje.
Skargi są nieuzasadnione.
Z nadesłanych akt sprawy wynika, że na skutek pism skarżącej w dniu 7.01.2001 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne /pismo z 28.12.1999 r./, a następnie została przeprowadzona w lokalu mieszkalnym nr 70 w budynku przy ul. Sz. 2 w W. wizja lokalna, następna była planowana na dzień 10.04.2001 r. jednak nie doszła do skutku, gdyż lokal był zamknięty, a zamieszkujący w nim "nie zgadza się na nachodzenie mieszkania". Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 7.01.2000 r., informacja o zmianie sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego Włodzimierza Sz. jest nieprawdziwa.
W tym stanie rzeczy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w dniu 23 kwietnia 2001 r. wydał decyzję (...) umarzającą postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego, gdyż brak jest podstaw do podjęcia działań. Decyzja została doręczona skarżącej, od decyzji nie zostało złożone odwołanie, co było możliwe zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji.
Wydanie decyzji administracyjnej stanowi załatwienie /zakończenie/ sprawy /art. 104 Kpa/. Ponieważ zarzuty skarżącej nie potwierdziły się /lokal przez nią wskazany jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem/, organ umorzył postępowanie nie znajdując podstaw do wydania decyzji merytorycznej /art. 105 par. 1 Kpa/. Ponieważ dalsza korespondencja dotyczyła tej samej sprawy, bez przedstawienia żadnych konkretnych dowodów, była prowadzona w trybie skargowym /Dział VIII Kpa/.
Zgodnie z art. 47 i art. 50 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego oraz zapewnia się nienaruszalność mieszkania. Nie mając konkretnych dowodów, czy nawet uprawdopodobnienia tego co skarżąca twierdzi, organy nie mogą bezpodstawnie dokonywać kontroli, oględzin, wizji lokalnych w cudzym mieszkaniu, aby naruszyć ww. przepisów Konstytucji. Oczywiście zawsze w tego typu sprawach istnieje pewien margines niepewności, iż może ktoś w sposób nielegalny prowadzić w swoim mieszkaniu jakąś działalność gospodarczą, która zakłóca spokój innym lokatorom i nie wymaga przeprowadzenia w mieszkaniu trwałych zmian w jego wyglądzie i urządzeniu. Nie sposób jednak w tym przypadku, w oparciu wyłącznie o skargi jednego lokatora, nie poparte żadnymi dowodami, snuć takich podejrzeń i nękać innego lokatora.
W świetle przedstawionych materiałów i obowiązujących przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ani (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znamion bezczynności.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.