Uzasadnienie
W wyniku rozpoznania skargi Janiny W. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 1985 r. II SA 76/85 uchylił decyzję Głównego Architekta Wojewódzkiego w O. z dnia 29 października 1984 nr UAN. III-8381/11/84, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy W. z dnia 14 lutego 1984 r. w przedmiocie wydania Janowi W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na jego działce w W. przy ul. K. nr 12 usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką Janiny W. i w odległości 40 cm od jej studni.
Na skutek tego wyroku organ I instancji decyzją z dnia 28 maja 1985 r. L. dz. BUA. N-II 8383/36/84/85, wydaną na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/, nakazał Janowi W. wstrzymać roboty budowlane przy realizacji budynku gospodarczego w terminie natychmiastowym, a Główny Architekt Wojewódzki w O., po ponownym rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 18 lipca 1985 nr UAN. III -8381/11/84/85, uchylił decyzję Naczelnika Miasta i Gminy W. z dnia 14 lutego 1984 nr BUA.UA. 8381/20/84 o pozwoleniu Janowi W na budowę spornego budynku gospodarczego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Następnie decyzją z dnia 9 września 1985 nr UAN.III-8381/21/85 organ stopnia wojewódzkiego utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję organu stopnia podstawowego z dnia 28 maja 1985 r. o wstrzymaniu robót budowlanych przy realizacji przez Jana W. omawianego budynku gospodarczego.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy pozwolenia na budowę spornego budynku Naczelnik Miasta i Gminy W. decyzją z dnia 30 października 1985 r. wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 prawa budowlanego, nakazał Janowi W. rozebrać ten budynek w zakreślonym terminie oraz uporządkować teren po wykonanej rozbiórce i decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Architekta Wojewódzkiego w O. decyzją z dnia 17 czerwca 1986 nr UAN. III-8381/1/86. Odpis tej decyzji został w dniu 23 czerwca 1986 r. doręczony Janinie W., która pismem z dnia 25 października 1985 r., skierowanym do Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej, wniosła zażalenie na przewlekłe i nieprawidłowe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organy I i II instancji. Zostało ono uznane przez Ministra za bezzasadne /pismo z dnia 17 lutego 1986 nr U 3. 087-K-1109/85/.
Pismem z dnia 14 lipca 1986 r. Janina W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na opieszałe i celowe opóźnienie przez terenowe organy administracji prowadzenia postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki omawianego budynku gospodarczego po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1985 r.
W odpowiedzi na skargę organ stopnia wojewódzkiego, przedstawiając tok dotychczasowego postępowania administracyjnego w tej sprawie, wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Artykuł 216 par. 1 Kpa stanowi, że do sądu administracyjnego można wieść skargę także wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji państwowej nie wydał decyzji w postępowaniu w I instancji lub w postępowaniu odwoławczym. Według zaś art. 216 par. 4 Kpa sąd administracyjny, gdy uzna taka skargę za uzasadnioną, zobowiązuje organ administracji państwowej do wydania decyzji w określonym terminie. Z przepisów tych zatem wynika, że skarga na zwłokę w załatwieniu sprawy /art. 216 par. 1 Kpa/, wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez sąd administracyjny /art. 204 par. 1 i art. 207 par. 6 w związku z art. 216 par. 5 Kpa/; gdy zaś decyzja została wydana po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpoznaniem przez sąd administracyjny, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe /art. 355 par. 1 Kpc w związku z art. 211 Kpa/.
W sprawie niniejszej decyzja organu II instancji w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku została wydana dnia 17 czerwca 1985 r. i doręczona skarżącej w dniu 23 czerwca 1985 r., skarga zaś do sądu na zwłokę w załatwieniu tej sprawy została wniesiona pismem z dnia 14 lipca 1985 r., to jest już po wydaniu i doręczeniu skarżącej ostatecznej decyzji. Skarga ta więc podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 6 Kpa w związku z art. 216 par. 5 Kpa.