Uzasadnienie
Grzegorz R. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów RP w odniesieniu do skargi złożonej w dniu 22.11.2000 r., a dotyczącej braku wydania decyzji przez Urząd Wojewódzki w Ł. Skarżący stwierdził, iż skarga w oparciu o art. 229 Kpa złożona została w Urzędzie Rady Ministrów w piśmie z dnia 22.11.2000 r., kopie tegoż pisma przekazał do Wojewody Ł., Starosty R., Prezydenta Miasta R., powiadomił też Radę Miasta R. oraz Radę Powiatu R. Do chwili obecnej skarżący nie otrzymał odpowiedzi na wskazane wyżej pisma skierowane do organów, co uzasadnia też wniesienie przedmiotowej skargi.
Skarżący domagał się spowodowania wydania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących usunięcia szkód na jego nieruchomości w czasie wykonywania samowoli budowlanej przez Urząd Miejski w R., wypłacenia ekwiwalentu za spowodowane szkody materialne, wypłacenia odszkodowania za brak możliwości korzystania przez skarżącego z własnej nieruchomości i wypłacenia stosownego czynszu dzierżawnego za korzystanie przez Urząd Miejski w R. z jego nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie stwierdzając, iż nie posiada on kompetencji do wydania decyzji administracyjnych, których domaga się skarżący, natomiast na pismo skarżącego z dnia 22.11.2000 r. udzielona została przez Wojewodę Ł. odpowiedź pismem z dnia 15.12.2000 r. i poinformował skarżącego o biegu spraw dotyczących szkód powstałych w czasie zajęcia nieruchomości skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść, gdy organ ten - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z aktów administracyjnych wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Jak wynika z twierdzeń skargi działania prawne skarżącego zmierzały do spowodowania, aby prowadzone przez wiele lat postępowania administracyjne przez poszczególne organy administracji zostały zakończone, a winno to nastąpić w ocenie skarżącego w wyniku podjęcia przez Prezesa Rady Ministrów określonych działań prawnych w trybie sprawowanego przez tenże organ nadzoru. Skarżący zmierzając do realizacji wskazanych wyżej oczekiwań wniósł w oparciu o art. 227 i art. 229 Kpa skargę na działanie organów i w tym celu złożył u Prezesa Rady Ministrów RP pismo z dnia 22.11.2000 r.
Należy wyjaśnić, że skargi mające za przedmiot w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, a także przewlekle lub biurokratyczne załatwianie spraw uregulowane są w Dziale VIII rozdział 2 Kpa art. 227-240 określającym tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania takich skarg. Trzeba podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w ramach przyznanych mu kompetencji orzeka w granicach określonych ustawą z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dlatego też Sąd nie może rozważać kwestii legalności czynności organów administracji, a które to działania nie są akceptowane przez skarżącego.
Stwierdzić należy, iż na skargę wniesioną do organu administracji na podstawie art. 227 Kpa, stronie nie służy skarga na bezczynność tegoż organu /art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu w oparciu o przepisy art. 27 ust. 2 w związku z art. 53 ust. 3 z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.