Uzasadnienie
Danuta B. wniosła o:
- wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. grzywny, na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w związku z zaprzestaniem egzekucji w zakresie likwidacji samowoli budowlanej/,
- zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 26 ustawy o NSA, do likwidacji składu materiałów budowlanych,
- zasądzenie na podstawie art. 31 ust. 4 ustawy o NSA, od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. odszkodowania w kwocie 10.000 zł.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że decyzją Wójta Gminy N. z dnia 18 stycznia 1993 r. nakazano rozbiórkę wiaty magazynowej i likwidację składu materiałów budowlanych. Wojewoda W. decyzją z dnia 22 kwietnia 1993 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 1994 r. oddalił skargę wniesioną przez Elżbietę M. Postępowanie egzekucyjne prowadzone było początkowo przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. i wówczas doszło do częściowego wykonania decyzji Wójta Gminy N. tj. rozbiórki wiaty magazynowej. Od stycznia 1999 r. postępowanie wykonawcze prowadzone jest przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Organ ten nie podjął jednak czynności prowadzących do likwidacji składu materiałów budowlanych, mimo, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 15 listopada 1999 r. wyznaczył dodatkowy termin "na poprawne oraz zgodne z obowiązującym prawem załatwienia sprawy".
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, podnosząc, że Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o NSA, a nie należą do nich czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Organ wskazał także, że możliwość ukarania grzywną powstaje dopiero wówczas gdy nie zostanie wykonane orzeczenie Sądu, natomiast odszkodowania można dochodzić w drodze powództwa cywilnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. jest niezasadny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym przez orzeczenie Sądu, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należy rozumieć wyłącznie wyrok, w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek, a także wyrok w którym uwzględniono skargę na bezczynność organu. Wyrokiem Sądu, który podlegał według skarżącej, wykonaniu, została oddalona skarga na decyzję Wojewody W. w przedmiocie nakazania rozbiórki wiaty magazynowej i likwidacji składu materiałów budowlanych. W związku z tym stwierdzić należy, że zapadłe orzeczenie nie spowodowało powstania obowiązku PINB w P. do wykonania orzeczenia sądu, w rozumieniu art. 31 ustawy o NSA. W takiej sytuacji brak podstaw do wymierzenia grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. Odnośnie skargi na bezczynność stwierdzić należy, że zgodnie z art. 54 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./, wierzycielowi służy skarga na przewlekłość postępowania, która jest rozpoznawana w trybie określonym w art. 54 par. 3 i 4 ustawy o postępowaniu, egzekucyjnym w administracji. Skarżąca nie jest wierzycielem w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w związku z tym nie służy jej skarga na przewlekłość postępowania. Nie oznacza to jednak, że dopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w rozumieniu art. 17 ustawy o NSA. Stosownie do tego przepisu skarga na bezczynność organów dotyczy przypadków wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o NSA. W tym katalogu nie umieszczono czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga na bezczynność organu prowadzącego egzekucję jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.
Podobnie należało ocenić żądanie skarżącej zasądzenia na jej rzecz od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. odszkodowania, w związku z niewykonaniem przez ten organ wyroku Sądu i poniesioną z tego tytułu szkodą. W art. 31 ust. 4 i 5 ustawy o NSA uregulowana została kwestia dochodzenia roszczenia odszkodowawczego. Z regulacji tej wynika, że o odszkodowaniu orzeka organ, który nie wykonał orzeczenia Sądu, a w wypadku pozostawania organu w zwłoce lub przyznania odszkodowania, z którego strona jest niezadowolona służy prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego. W żadnym więc wypadku orzekanie o odszkodowaniu nie należy do kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że także w tym zakresie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze wskazane powody Sąd orzekł jak w sentencji.