Uzasadnienie
Skarżący Renata i Andrzej P. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie "zastosowania przez podległe mu organy kar dyscyplinujących w przestrzeganiu prawa przez Krzysztofa P. w prowadzonym przez niego warsztacie ślusarskim".
W skardze podano, że w dniu 31 stycznia 2000 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego przez wskazany warsztat, jednakże nie wydał decyzji nakładającej karę na właściciela warsztatu za emisję hałasu, którego natężenie stwarza istotną uciążliwość dla mieszkańców okolicznych budynków. W związku z tym - skarżący dwukrotnie zwracali się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o wyznaczenie organowi I instancji - Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska terminu do wydania decyzji o nałożeniu kary na Krzysztofa P. Zdaniem skarżących brak wydania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska "wytycznych wynikających z postanowienia art. 35-37 Kpa" stanowi podstawę do wniesienia skargi na bezczynność tego organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. W myśl zaś art. 16 ust. 1 pkt 1-4 Sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Stosownie do treści art. 37 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa /lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa/ przysługuje stronie zażalenie do organu administracji wyższego stopnia.
Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione - wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby - także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Rozpoznanie zażalenie, o którym mowa w art. 37 par. 1 Kpa nie następuje jednak ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia na które przysługiwałoby zażalenie ale w drodze czynności nadzorczej która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ art. 16 pow. ustawy o NSA nie wymienia tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia.
Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska - jako niedopuszczalną, działając na podstawie art. 27 ust. 2 pow. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.