Uzasadnienie
Paweł I. w skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2001 r. zarzucił bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do którego złożył zażalenie na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do którego złożył zażalenie na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - na jego bezczynność.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zareagował na zgłoszony mu w zażaleniu z dnia 15 maja 2000 r. fakt nie załatwienia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. oraz brak jego reakcji na zgłoszoną samowolę budowlaną, dokonaną przez współwłaścicieli nieruchomości skarżącego Pawła I. Ponieważ żaden z organów nie dopełnił swych obowiązków w terminie ustawowym określonym art. 35 Kpa - zdaniem skarżącego - skarga na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest uzasadniona.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż po złożeniu zażalenia z dnia 15.09.2000 r. wystąpił do (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o informacje w sprawie. Mimo ponagleń nie uzyskał żadnego wyjaśnienia, co uniemożliwiło mu zajęcie stanowiska w kwestii zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 35 Kpa organy administracji państwowej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca a sprawy skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z akt sprawy wynika, iż Paweł I. pismem z dnia 2 grudnia 1999 r. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podanie o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 83 prawa budowlanego rozstrzygającej kwestie budowlane. Ponieważ w terminie określonym art. 35 Kpa sprawa nie została załatwiona merytorycznie - skarżący złożył zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgodnie z art. 37 Kpa. Przepis ten stanowi bowiem, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia. Organ wyższego stopnia po uznaniu zażalenia za uzasadnione wyznacza termin dodatkowy na załatwienie sprawy.
Wyczerpanie drogi zażalenia z art. 37 Kpa otwiera stronie prawo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 17 i art. 34 ustawy o NSA na bezczynność organu pierwszej instancji, który pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy, naruszając art. 35 Kpa. Uprawnienie to powstaje niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia po złożeniu zażalenia podjął jakiekolwiek czynności określone w art. 37 par. 2 Kpa.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa NSA "na nierozpoznanie zażalenia przez organ administracji, wniesionego w trybie art. 37 par. 1 Kpa nie przysługuje skarga do Sądu administracyjnego /vide: postanowienie NSA z dnia 8 lutego 1995 r. I SAB 86/94 - ONSA 1996 Nr 1 poz. 39/.
Nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia do organu naczelnego na brak rozpoznania zażalenia przez organ wyższego stopnia, do którego złożono zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji. Wniesienie zażalenia w takim przypadku w sposób rażący naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, obowiązującą w postępowaniu administracyjnym.
Niedopuszczalność zażalenia, o której wyżej mowa w konsekwencji stanowi o niedopuszczalności skargi do Sądu, na bezczynność organu naczelnego. Skarga, więc wniesiona przez pełnomocnika strony skarżącej w osobie radcy prawnego podlega odrzuceniu z mocy art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.