Uzasadnienie
Hubert R. dnia 24 listopada 1999 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 grudnia 1998 r. o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji tego organu nr 909/97 z dnia 17 października 1997 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku. Powyższy wniosek nie został rozpoznany przez organ do dnia wniesienia skargi do Sądu. Skarżący załączył do skargi wniosek z dnia 10 grudnia 1998 r. i zażalenie skierowane w dniu 22 stycznia 1999 r. do Wojewody M. na niezałatwienie sprawy wraz z kserokopiami potwierdzającymi nadanie tych pism w Urzędzie Pocztowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.
Organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, przez co należy rozumieć wydanie decyzji administracyjnej /chyba ze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej/ w terminie określonym w art. 35 Kpa. Naruszenie tej zasady w rozumieniu art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, stanowi przesłankę wniesienia do Sądu skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Z przedstawionej dokumentacji wynika. że skarżący w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, zasadnie domaga się od organu, do którego w dniu 10 grudnia 1998 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, załatwienia sprawy. Podstawową formą załatwienia sprawy w rozumieniu przepisu art. 104 Kpa jest wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części.
Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie /wniosek/ wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie /art. 65 par. 1 Kpa/. Tak samo powinien postąpić organ, gdy stał się niewłaściwym w sprawie już po wniesieniu podania. W świetle doktryny i orzecznictwa, nie przekazanie sprawy do organu właściwego w trybie art. 65 Kpa, jest również bezczynności gdyż przepisy obowiązującego prawa nie dopuszczają sytuacji określonych jako "milczenie władzy".
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 26, art. 39 ust. 1 oraz art. 55 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł. jak w sentencji.