Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 25 stycznia 2001 r., IV SAB 236/99

Sprawa

sprawy ze skargi Jolanty i Ryszarda S. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie bezczynności Wojewody Z. postanawia - skargę odrzucić.

Teza

Postanowienie przewidziane w art. 37 par. 2 Kpa nie należy do aktów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, bowiem nie jest to postanowienie na, które służy zażalenie, kończące sprawę czy orzekające o istocie sprawy. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlegał zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem stosownie do art. 17 ustawy o NSA również niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu zażalenia w sprawie bezczynności.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Uzasadnienie Jolanta i Ryszard S. w skardze, która wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 23 grudnia 1999 r. zarzucili bezczynność Ministrowi Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa i podnieśli, że organ ten nie rozpoznał ich skargi na bezczynność Wojewody Z. w sprawie o ustalenia dopuszczalnej normy hałasu dla zakładu przemysłowego znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie gospodarstwa skarżącej.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podając, że pismem z dnia 14 grudnia 1999 r. odpowiedział skarżącym na wskazane w skardze pismo informując skarżących równocześnie, że wobec zmiany przepisów organem właściwym do wydania orzeczenia w sprawie jest Starosta Powiatu S.-Sz.

Zainteresowany wniósł o odrzucenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargi na bezczynność mogą być wnoszone w sprawach wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Wymienione w skardze pismo skarżących nosi cechy zażalenia na nie rozpoznanie sprawy w terminie przez Wojewodę Z. Konsekwencją rozpoznania przez stronę przeciwną tego zażalenia winno być wydanie przez organ orzeczenia o jakim mowa w art. 37 par. 2 Kpa, bądź wydanie postanowienia odmawiającego uwzględnienia zażalenia.

Postanowienie przewidziane w art. 37 par. 2 Kpa nie należy do aktów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o NSA, bowiem nie jest to postanowienie na, które służy zażalenie, kończące sprawę czy orzekające o istocie sprawy. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlegał zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem stosownie do art. 17 ustawy o NSA również niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu zażalenia w sprawie bezczynności Wojewody Z. Z tych przyczyn skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.

Ubocznie należy podnieść, iż nie rozpoznanie zażalenia na bezczynność organu nie tamuje wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu właściwego do orzeczenia o przedmiocie sprawy.