Uzasadnienie
Możliwość wstrzymania wykonania aktu, przewidziana w art. 40 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ odnosi się wyłącznie do aktu zaskarżonego do Sądu, co wynika niedwuznacznie z brzmienia tego przepisu. Przedmiotem skargi na bezczynność, jak w tym przypadku, nie jest zaś żaden akt /decyzja, postanowienie/, lecz stan faktyczny, jaki powstał na skutek braku działań organu, do których był prawnie zobowiązany. Skarga na bezczynność stanowi środek dyscyplinujący organ administracja publicznej, służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania administracyjnego.
Jak z tego widać jest to inna kategoria skarg, niż skargi wnoszone na decyzje, czy też postanowienia organów administracji publicznej w stosunku, do których Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. W przypadku, kiedy działanie Sądu polega na kontroli konkretnego aktu, może być uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu do czasu wydania orzeczenia przez Sąd, nie zachodzi jednak taka sytuacja w przypadku rozpatrywania skargi na bezczynność, bo nie ma konkretnego aktu któryby podlegał kontroli Sądu.
Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 stycznia 2001 r., o której wstrzymanie wykonania wnioskował skarżący, nie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, a to jest wymóg wynikający z brzmienia ww. przepisu art. 40 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Ewentualna możliwość wstrzymania wykonania aktu przez Sąd, może dotyczyć tylko tego aktu, który został zaskarżony, a nie żadnego innego. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji będzie mógł być rozpatrzony przez Sąd, lecz w postępowaniu wszczętym na skutek skargi wniesionej na tę decyzję. W świetle powyższych wywodów należy uznać, że instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której mowa w art. 40 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, nie ma zastosowania w przypadku wniesienia skargi na bezczynność, a wniosek taki jest niedopuszczalny, gdyż nie jest przewidziany przez prawo.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji.