Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rz. decyzją z dnia 22 sierpnia 2002 r. wydaną na podstawie art. 145, art. 149 par. 3 i art. 150 par. 1 Kpa po rozpatrzeniu wniosku Danuty M. o wznowienie postępowania w sprawie wyrażenia zgody na założenie cmentarza wyznaniowego na części działek nr ew. 233/1 w miejscowości B. gmina K. - odmówił wznowienia postępowania. Odwołanie od tej decyzji, datowane 11 września 2002 r. wpłynęło do organu, który wydał decyzję w dniu 17 września 2002 r. i przekazane zostało Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu wraz z aktami sprawy - przy piśmie z dnia 26 września 2002 r.
Pismem z dnia 7 listopada 2002 r. Główny Inspektor Sanitarny powiadomił pełnomocnika odwołującej, że odwołanie zostanie rozpatrzone po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wniesionej przez niego skargi na decyzję Wojewody P. z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie pozwolenia na budowę om. cmentarza i wydaniu wyroku w tej sprawie "ponieważ obie sprawy są ze sobą bezpośrednio związane". Pismem z tej samej daty Główny Inspektor Sanitarny zwrócił się do Wojewody P. o podanie wyniku postępowania przed NSA w sprawie ze skargi Danuty M. na wskazaną decyzję z dnia 27 grudnia 2001 r. W odpowiedzi Wojewoda P. podał, że NSA Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie nie wyznaczył jeszcze terminu rozprawy we wskazanej sprawie. Na ponaglenie odwołującej się zawarte w piśmie z dnia 23 listopada 2002 r. - Główny Inspektor Sanitarny odpowiedział pismem z dnia 5 grudnia 2002 r., że podtrzymuje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 7 listopada 2002 r.
W dniu 28 grudnia 2002 r. Danuta M. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego.
W skardze zarzucono, że "działanie, a raczej zaniechanie działania Głównego Inspektora Sanitarnego jest sprzeczne z Kpa i dość szerokim w tym przedmiocie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego". Zdaniem skarżącej "wniosek o wznowienie postępowania dotyczył ustalenia stanu faktycznego zgodnego z prawdą i istniejącym stanem rzeczy, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w zakresie zgodności z prawem wydanych aktów administracyjnych i nie można uzależniać wznowienia postępowania od wyroku sądowego bowiem jest to zupełnie inny zakres kontroli i nadzoru instancyjnego".
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie wyrażając pogląd następujący:
Decyzja z dnia 29 sierpnia 2000 r. i decyzja z dnia 27 grudnia 2001 r. są ze sobą ściśle powiązane "dwie decyzje zapadają w postępowaniu, w którym inwestor dąży do osiągnięcia ostatecznego celu, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Postępowanie przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej i przed Starostą /a dalej Wojewodą/ są ze sobą na tyle związane, że w istocie tworzą - z punktu widzenia inwestora - jedną sprawę. Stąd będzie tu miał zastosowanie przepis art. 35 ust. 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z wyrokiem NSA w Warszawie z 4 stycznia 2000 r. V SA 909/99. Oznacza to, że wobec zaskarżenia do NSA decyzji Wojewody P. nie jest możliwe prowadzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Z tych powodów poinformowałem skarżącą, że decyzja zostanie wydana po wydaniu wyroku przez NSA w sprawie decyzji Wojewody P. z 29 sierpnia 2000 r.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Organ odwoławczy pozostaje w bezczynności z rozpoznaniem odwołania od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 sierpnia 2000 r. pozytywnie opiniującą zamiar realizacji cmentarza. Błędne jest stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego przytoczone zarówno w piśmie z dnia 7 listopada 2002 r. jak i w odpowiedziach na skargę, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wydaną na etapie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została 23.03.2001 r. - do czasu rozpoznania przez NSA skargi na decyzję ostateczną Wojewody P. z dnia 27.12.2001 r. o pozwoleniu na budowę cmentarza. Twierdzenie, że wszelkie rozstrzygnięcia wydawane w procesach decyzyjnych, poprzedzających rozpoczęcie robót przy realizacji określonej inwestycji, stanowią jedną sprawę, jest oceną "sprawy" w znaczeniu potocznym, a nie w rozumieniu Kpa.
Ocena zasadności żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o wyrażeniu zgody przez organy inspekcji sanitarnej na budowę cmentarza dokonywana jest w oparciu o przepisy art. 145 i nast. Kpa i nie jest uzależniona ani nie pozostaje w związku z rozpoznawaną przez inny organ, w odrębnym postępowaniu sprawą dotyczącą pozwolenia na budowę. Powołany w odpowiedzi na skargę przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ odnosi się do innej sytuacji. Przepis ten stanowi, że nie można wnieść skargi do Sądu administracyjnego na decyzję administracyjną /akt lub inną czynność/ w sytuacji, gdy wszczęte zostało uprzednio i toczy się postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności tej decyzji /aktu, czynności/. W sprawie niniejszej przedmiotem oceny przez organ odwoławczy powinno być to, czy w okolicznościach podanych przez stronę istniała podstawa do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 par. 3 Kpa, jak to uczynił organ I instancji, czy też postępowanie powinno być wznowione postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 par. 1 Kpa i po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa organ winien wydać którąś z decyzji wymienionych w art. 151 par. 1 lub par. 2 Kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że uchylanie się przez organ odwoławczy od rozpoznania odwołania od decyzji I instancji motywowane względami, które nie mają związku z możliwością wydania decyzji w sprawie pozostaje w bezczynności rozpoznania odwołania. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 26 pow. ustawy o NSA - orzekł jak w sentencji.