Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 maja 1995 r. Maria M., działająca w imieniu własnym i brata Idzi Tadeusza Sz. wniosła do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa: o uchyleniu orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 5 lutego 1951 r. o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. K. 29 w Warszawie objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.
Mimo wielokrotnych monitów - jak informuje skarżąca - w tym pozostającym w aktach sprawy z pismem z dnia 5 listopada 1996 r., sprawa nie została rozpatrzona.
W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy Maria M. pismem datowanym na dzień 7 lutego 1997 r. wniosła skargę do NSA na bezczynność organu, a Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, następca prawny Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, wnosi o oddalenie skargi ze względu na zawieszenie postępowania w sprawie, postanowieniem z dnia 7 maja 1997 r. w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w podobnej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawach na bezczynność organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę w stanie sprawy z daty orzekania.
To zaś oznacza, że zawieszenie postępowania administracyjnego powoduje, iż organ nie pozostaje w bezczynności, a Sąd nie może uwzględnić skargi i zobowiązać organu - w myśl art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - do wydania żądanego aktu i dlatego, mając na uwadze, że skarżąca zwróciła się wcześniej do organu z wezwaniem do usunięcia zarzucanego naruszenia, stosownie do regulacji art. 34 ust. 3 ww. ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 tej ustawy.